Andaluzy

Wzrost: 155-165cm.

Maści: najczęściej siwe ale występują też kare bułane i gniade. Charakterystyczną cechą andaluzyjczyków jest długa, gęsta, powiewająca grzywa i taki sam ogon.

Wygląd: wysoko osadzona szyja, głowa ma profil prosty, szyja dość gruba, ładnie łukowato wygięta, skośnie odpadające łopatki, klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, grzbiet zwarty oraz krótki, zad dobrze umięśniony z nisko osadzonym, grubym ogonem.

Przeznaczenie: ujeżdżenie, western i rekreacja.

Historia: Prawdopodobnie przodkiem konia andaluzyjskiego był kuc Sorraia – niewielki konik przypominający tarpana i konia Przewalskiego, obecnie niestety bardzo rzadko spotykany (jedno stado żyje na wolności w Portugalii). Konik ten został skrzyżowany z końmi berberyjskimi i arabskimi. W XV wieku trzy klasztory kartuzów rozpoczęły hodowlę koni andaluzyjskich. Mnisi do zadania podeszli nadzwyczaj poważnie – bronili czystości rasy tak zaciekle, że katolikom, których hodowle oddalały się od narodowego ideału grozili ekskomuniką. Mnichom nie przeszkodził nawet okres panowania Filipa III, który nakazał krzyżować konie andaluzyjskie z noryckimi. Zakonnicy z Jerez ukryli część wspaniałych ogierów i klaczy czystej rasy hiszpańskiej i w ten sposób uchronili je przed zanieczyszczeniem genów.

Charakter: jest to koń łagodny i inteligentny, spokojny i cierpliwy o wyrównanym temperamencie. Bardzo mocno przywiązuje się do człowieka.