Reklama

Bajka

galopuje.pl

07/07/2010 11:29

Pewnego razu przyszła na świat dziewczynka. Była uśmiechnięta i zawsze wesoła, mało płakała i interesowała się wszystkim wkoło. Jej mama ze zdziwieniem zastanawiała się czemu dziecko tak mało płacze i niewiele wymaga. Dziewczynkę cieszyły ptaki śpiewające wśród drzew i majestatyczne chmury płynące po niebie. Nie bała się burzy i gwałtownych piorunów, kochała wiatr i przestrzeń, a w jej zielonych oczach zawsze czaił się uśmiech. Dziewczynka dorastała i wszystko ją ciekawiło, nie znała nudy, chociaż poznała smutek zawsze umiała się uśmiechać. Kiedy była chora rysowała i mimo, że brakowało jej towarzystwa innych dzieci nigdy się nie skarżyła i nie narzekała.

Pewnego dnia, była na wycieczce nad jeziorem, jego szafirowa barwa i niespokojne drobne fale przykuwały jej wzrok, mogła godzinami przesiadywać nad brzegiem jeziora i przyglądać się jego pomarszczonej tafli. Rodzice wiedzieli, że to bardzo lubi i pozwalali jej śledzić bieg fal. Kiedyś siedziała nad brzegiem jeziora jak zawsze, słońce zachodziło i jego promienie igrały w wodnych zakamarkach. Nagle jakiś drobny ciemny punkt przemieszczający się szybko plażą przykuł wzrok dziewczynki, przyglądała się z ciekawością. Punkt szybko się zbliżał. Kiedy był całkiem blisko dostrzegła szczegóły.

Cztery kare konie zaprzężone do pojazdu mknęły nie zmęczone po piaszczystęj plaży. Konie były smoliście czarne, czarną sierść znaczyły plamy białej jak śnieg piany, z pysków koni unosiły się jej skrawki niczym małe kłębiaste obłoki. Pod mokrą sierścią pracowały potężne mięśnie, niczym ciała węży uwiezionych pod skórą koni. Dziewczynka stała jak urzeczona i nie mogła oderwać od nich wzroku. Konie zbliżyły się i przemknęły o kilka metrów od niej. Impet jaki stworzyły uniósł kwiecistą sukienkę dziewczynki i wszystkie kwiaty zawirowały wokół jej nóg i uniosły się do góry. Konie oddalały się szybko, były znowu małym punkcikiem w oddali. Dziewczynka długo stała nad jeziorem i patrzyła w kierunku gdzie zniknęły konie. Ale już nigdy ich nie zobaczyła. Od tego czasu konie na zawsze zamieszkały w sercu dziewczynki. Marzyła o nich i podziwiała je. Wyczekiwała chwili kiedy mogła zamknąć oczy i wspominać spotkanie. Czuła wtedy ich bliskość i ciepło od nich bijące.

Postanowiła poświecić całe życie na poszukiwanie tej bliskości. Tak tez się stało. Minęły lata, dziewczynka zamieniła się w kobietę, ale jej pasja nie zgasła, nadal przemierza świat w poszukiwaniu ciepła i bliskości jakie niesie w sobie przyjaźń z koniem. Czekała na chwilę, kiedy na jego grzbiecie będzie mogła dogonić wiatr i dotknąć nieba. Lat przybywało, a kobieta w którą zamieniła się dziewczynka była ciągle w drodze. Droga bywała dobra bądź zła, zielone oczy kobiety nie śmiały się już tak promiennie, ale nadal błyszczała w nich przekora. Los nie głaskał po głowie, ale nic nie mogło zniszczyć przestrzeni w której tańczyła dusza kobiety. Dusza karmiła się przestrzenią a przestrzeń rysowała w duszy kolorowe ornamenty. Wiedziała, że jeśli tylko dotknie końskich chrap smutek, który często czuła w sercu odejdzie, a serce znów będzie biło mocnym równym rytmem. Kiedy wiał silny zachodni wiatr dosiadała konia i pędziła przed siebie w stronę zachodzącego słońca, a ono uciekało przed nią nieuchwytne i skąpane w czerwieni. Wracała o zmierzchu do płonącego przy domu ogniska, znużony koń parskał radośnie czując bliskość stajni, granatowa noc sypała gwiazdy na ich głowy. Kolejny raz życie smakowało niczym wino. Z głową na siodle usypiała patrząc w niebo, koń stał obok, jego opuszczona głowa majaczyła na tle nieba. Czasami otwierał oczy i widziała blask płomieni odbity w brązowych tęczówkach. Na gałęzi pobliskiego drzewa siedział puszczyk i wielkimi miedzianymi oczyma patrzył na wędrowców. Wiatr szemrał w koronach drzew, a każdą cząstkę duszy przenikała pewność, że doświadcza czegoś niezwykłego i zarazem realnego. Czuła, że jest cząstką tej niezwykłości i harmonijnie do niej pasuje.

Źródło i opracowanie własne

Imprezy jeździeckie

Reklama

Calypso 2010-12-09 17:34:53

Nie mogę się doczekać więcej! Pani jest ŚWIETNA!!!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
melodia 2010-11-16 10:57:43

Piękna opowieść naprawdę cudowna :)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
laura65 2010-11-07 10:35:49

Piękna opowieść ! :) Naprawdę wspaniała! Napisz książkę ! :) Widać, ze piszesz z pasją...
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Podziel się swoją opinią

Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.

Reklama
Calypso 2010-12-09 17:34:53

Nie mogę się doczekać więcej! Pani jest ŚWIETNA!!!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
melodia 2010-11-16 10:57:43

Piękna opowieść naprawdę cudowna :)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
laura65 2010-11-07 10:35:49

Piękna opowieść ! :) Naprawdę wspaniała! Napisz książkę ! :) Widać, ze piszesz z pasją...
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Reklama
redakcja 2010-09-07 18:37:49

Naprawdę świetne! Masz wielki talent do opowiadań :) Bardzo przyjemnie mi się czytało i czułam się cząstką twojej magicznej historii o dziewczynce. Dziękuję!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Ranissimo 2010-09-04 10:30:15

Mi również bardzo się podoba, spróbój rozwinąć tę opowieść, dodać parę szczegółów i jest świetna książka...Powodzenia...
odpowiedz
- Zgłoś wpis
karusia 2010-07-27 13:14:53

WOW!!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Canter 2010-07-25 15:27:26

BOSKIE! Proszę, pisz więcej, bo robisz to rewelacyjnie! Czytam Twoje artykuły z niewypowiedzianą przyjemności. To ten rodzaj twórczości który wywołuje drżenie mojego serca i budzi dziwną, melancholijną tęsknotę. Więc pisz, pisz!
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Reklama

patrycja13 2010-07-09 09:17:18

Naprawdę jestem pod wrażeniem rewelacyjne opowiadanie. Masz talent :))))))))))
odpowiedz
- Zgłoś wpis
patrycja13 2010-07-09 09:14:43

Wow ! świetne i bardzo ciekawe. Czekam na inne "opowieści" albo nawet i drugą część :)))Pozdrawiam i gratuluje talentu ! :))):D
odpowiedz
- Zgłoś wpis
mirek 2010-07-08 21:06:45

Pięknie Bogusiu. Kiedy to czytam czuję podobnie, chociaż w moich marzeniach były mustangi i appaloosa. Gdybyś zamiast dziewczynki pisała o chłopcu, mógłbym powiedzieć, że pisałaś o mnie, zakochanym od kołyski w koniach, śniącym o nakrapianych rumakach pędzących po prerii. Ja wciąż czuję tętent kopyt końskich we krwi moich żył. Ich galop jest dla mnie muzyką, która gra w mojej duszy od zarania, jak grała w duszach moich dziadów i pradziadów i może pogalopuje we krwi moich wnucząt. W Tobie tkwi prawdziwa, romantyczna polska dusza. A to znaczy, ze czujemy podobnie. Pozdrawiam
odpowiedz
- Zgłoś wpis
mirek 2010-07-08 20:57:28

Pięknie Bogusiu. Kiedy to czytam czuję podobnie, chociaż w moich marzeniach były mustangi i appaloosa. Gdybyś zamiast dziewczynki pisała o chłopcu, mógłbym powiedzieć, że pisałaś o mnie, zakochanym od kołyski w koniach, śniącym o nakrapianych rumakach pędzących po prerii. Ja wciąż czuję tętent kopyt końskich we krwi moich żył. Ich galop jest dla mnie muzyką, która gra w mojej duszy od zarania, jak grała w duszach moich dziadów i pradziadów i może pogalopuje we krwi moich wnucząt. W Tobie tkwi prawdziwa, romantyczna polska dusza. A to znaczy, ze czujemy podobnie. Pozdrawiam.& nbsp;
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Reklama

Agatulec13 2010-07-08 12:18:09

Boskie ;), Pani ma ogromny dar ;))!!! Czytałam tez , np.: Wsoponienie o Esi też super ;)!!! Czekam na wiecej na łonie www.galopuje.pl , a nie tylko stronie internetowej stajni ;) A to ostatnie zdanie jest takie magiczne...
odpowiedz
- Zgłoś wpis
mirek 2010-07-08 10:47:12

Pięknie Bogusiu. Kiedy to czytam czuję podobnie, chociaż w moich marzeniach były mustangi i appaloosa. Gdybyś zamiast dziewczynki pisała o chłopcu, mógłbym powiedzieć, że pisałaś o mnie, zakochanym od kołyski w koniach, śniącym o nakrapianych rumakach pędzących po prerii. Ja wciąż czuję tętent kopyt końskich we krwi moich żył. Ich galop jest dla mnie muzyką, która gra w mojej duszy od zarania, jak grała w duszach moich dziadów i pradziadów i może pogalopuje we krwi moich wnucząt. W Tobie tkwi prawdziwa, romantyczna polska dusza. A to znaczy, ze czujemy podobnie. Pozdrawiam.
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Karolla 2010-07-07 12:09:31

Piękne:) czekam na następną część:):):
odpowiedz
- Zgłoś wpis