Reklama

Było sobie źrebię - cz. I

24/07/2010 23:55

Był chłodny lutowy poranek, kiedy usłyszałam w słuchawce podekscytowany głos: "Emi się oźrebiła!". Zamarłam przez chwilę, po czym pędem udałam się do stajni. Był tam - stał przy swojej mamie - mały i drżący kasztanowaty ogierek, niepewnie chwiejący się na swoich cienkich nóżkach. Sierść na jego bokach była wciąż wilgotna. Małe chrapki łapczywie chwytały powietrze, jakby każdy oddech mógł okazać się ostatnim. Po chwili zaczął zwiedzać boks - ruchliwymi nozdrzami, z ostrożnością i ciekawością, badał chropowate ściany, jedna po drugiej. Przyglądałam się jego poczynaniom przez szczelinę między deskami boksu. Zauważył mnie, postawił uszka i powoli zbliżył do mnie pyszczek, muskając językiem mój policzek. Spojrzałam w jego bystre oczka i ujrzałam w nich... jego matkę.

Tak zaczęła się nasza znajomość. Kasztanek rósł i mężniał z każdym dniem. Właściciele ogłosili konkurs na jego imię. Propozycji było wiele, jednak los chciał, by wybór padł na moją - Ergo. Młody konik ze stoickim spokojem wysłuchał regułki towarzyszącej nadawaniu imienia, z melancholią próbując żuć pierwsze w swoim życiu źdźbła siana. Musnął mnie chrapkami, jakby przypuszczał, że dane nam będzie spędzić razem dużo czasu. Tak też się stało.

Miałam za zadanie zająć się małym Ergusiem - dbać o niego, uczyć go najprostszych umiejętności. I chociaż sama nie zdawałam sobie sprawy, zaczynała nas wiązać pewna nić... porozumienia? sympatii? przyjaźni? Cieszyłam się, mogąc odsłaniać przed nim kolejne lekcje życia. I mimo, że na ogół przyjmował wpajane mu nauki z dystansem, zawsze okazywał się konikiem grzecznym, choć ociupinkę upartym. Każda chwila spędzana z nim dawała mi niewymierną przyjemność obcowania z młodym życiem... tak chłonnym, podatnym na otoczenie i bodźce, surowym i zupełnie naturalnym, świeżym w swych reakcjach. Być może wtedy nie umiałam do końca określić swych emocji, byłam o kilka lat młodsza niż teraz... jednak moje uczucia co do tego kasztanka wcale się nie zmieniły.

W ten sposób moglibyśmy trwać wiecznie... ucząc się od siebie nawzajem i razem odkrywać tajemnice życia, które jednak przewidziało inne zakończenie tej historii. Gdy Ergo skończył dwa lata, został sprzedany. Zniknął z naszej historii tak samo nagle, jak się w niej pojawił - w słuchawce usłyszałam: "Ergusia już nie ma." Nikt chyba nie ma problemu z wyobrażeniem sobie, co czułam. Wyrwano mi kawałek serca; szczepkę życia, którą pielęgnowałam, jak umiałam najlepiej; zabrano przyjaciela. Mimo to gdzieś we mnie tliła się nadzieja... A jak wiecie, nadzieja ma wielką moc :)

Czy ta historia może się tak skończyć? A może jeszcze dane mi będzie dośnić sen, który układałam od dawna? Którego treść znałam tak dobrze jak dźwięk uderzającego serca? Który rozbudzał emocje i zmysły? Czy po przeszło dwóch latach rozłąki ja i Ergo mielibyśmy szansę odnaleźć się na nowo i choć po części odbudować to, co nas łączyło? Otóż... TAK! :) Ale, moi kochani, to już całkiem inna historia...

Życzycie sobie ciąg dalszy?

Źródło i opracowanie własne

Anna Jakubiak - blog

Imprezy jeździeckie

Reklama

magnat15 2011-12-24 14:15:35

Wspaniała historia
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Karolla 2011-01-28 15:01:35

Super.! Zapraszam do mnie;)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
laura65 2010-07-29 14:19:38

Piękne ! Masz talent do pisania i wielkie szczęście. :)Pozdrawiam !
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Podziel się swoją opinią

Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.

Reklama
magnat15 2011-12-24 14:15:35

Wspaniała historia
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Karolla 2011-01-28 15:01:35

Super.! Zapraszam do mnie;)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
laura65 2010-07-29 14:19:38

Piękne ! Masz talent do pisania i wielkie szczęście. :)Pozdrawiam !
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Reklama
patrycja13 2010-07-29 12:03:58

Ooo:) to musiało być piękne.... :)Rewelacyjna historia ! :)Pozdrawiam
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Epoka 2010-07-28 20:20:37

Świetne! Bardzo hmm... "ciepłymi" słowami to napisałaś. Trafiło to do mnie! A ja nie proszę o następną część, bo widzę, że już jest ;)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
tala1992 2010-07-28 11:01:14

Piękna historia, tak koniecznie napisz ciąg dalszy
odpowiedz
- Zgłoś wpis
19zuzia98 2010-07-27 21:52:38

CuuDne :P Miałam pOdobną Historie :*Ale Konik Nadal Jest :) Daje 5/5
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Reklama

safara 2010-07-27 20:14:49

Pewnie Anno że chcemy :* co u Barbiastej ?
odpowiedz
- Zgłoś wpis
safara 2010-07-27 20:14:45

Pewnie Anno że chcemy :* co u Barbiastej ?
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Montana 2010-07-27 09:27:38

Bardzo nastrojowo napisane, brawo umiesz poruszyć serce, a to wielki dar!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2010-07-26 22:42:52

Takie uczucie w to wkładasz... Czekam na druga część :)
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Reklama

Agatulec13 2010-07-25 16:51:06

Piszesz z takim uczuciem... Nie mogę się doczekać drugiej części :) p.s zaprosze Cię na fotoblogu :D
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2010-07-25 14:52:09

piękna historia, z twoich opisów można poczuć jak źrebaczek liże policzek:)koniecznie napisz dalszą część:)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
melodia 2010-07-25 12:21:25

Zgadzam się z kasia-konie14 cudowna historia,przepiękną. ;):DI tak jedna malutka prośba napisz dalsza część :D:)A źrebaczek jest śliczny, mamusia tez jest piękna :*
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2010-07-25 10:46:54

Cudowna historia : D : DKoniecznie napisz dalszą część! :]
odpowiedz
- Zgłoś wpis