Choroby koni cz. VI

Zapobieganie. Umiejętne użytkowanie koni, a więc unikanie przeładowywania wozu i stopniowe przyzwyczajanie młodych koń? do pracy zapobiega tworzeniu się opojów.

Włogacizna
Włogacizna jest to długo trwające (przewlekłe) zapalenie stawu skokowego, przy którym na wewnętrznej stronie kończyny tworzą się naroślą kostne. Włogacizna najczęściej występuje tylko na jednej z kończyn tylnych. Jest to poważna wada, zmniejszająca w znacznym stopniu przydatność konia do pracy. Skłonność do włogacizny jest dziedziczna, to znaczy przekazywana przez rodziców potomstwu. Do wystąpienia włogacizny może przyczynić się także zbyt wczesne oprzęganie młodych koni, zbyt ciężka praca i wrodzona .nieprawidłowa postawa nóg. Rozwojowi włogacizny sprzyjają wszelkie uszkodzenie i nadwerężenie stawu skokowego, co się zawsze może zdarzyć przy nieumiejętnym i nieostrożnym użytkowaniu konia.
Objawy choroby. Choroba rozwija się powoli i trudno ją zauważyć. Początkowo spostrzega się nieznaczną kulawiznę, która występuje przy wyprowadzaniu konia ze stajni. Charakterystycznym objawem włogacizny jest to, że koń więcej kuleje przy ruszaniu z miejsca (szybkie i kurczowe podrywanie kończyny), a w czasie biegu kulawizna zmniejsza się lub nawet ustępuje.
Przy omacywaniu dolnej części stawu skokowego wyczuwa się twarde, niebolesne zgrubienie (narośl kostna) na wewnętrznej stronie nogi. Zgrubienie kostne nie zawsze jest widoczne; w tych wypadkach konia z włogacizną poznaje się po charakterystycznym „kogucim” chodzie. Koń z włogacizną zbyt nagle podrywa chorą nogę i za bardzo zgina ją w stawie skokowym.
W celu rozpoznania włogacizny przy kupnie konia podnosi się po kolei każdą z tylnych kończyn i trzymając ją za staw pęcinowy przyciska do brzucha konia. Po 5 minutach nogę puszcza się i konia zmusza do biegu. Koń z włogacizną odczula ból chorej kończyny i trzymając ją uniesioną do góry skacze na trzech nogach; przy tym zazwyczaj z kłusa przechodzi zaraz w galop.
Postępowanie. Leczenie włogacizny jest trudne i rzadko kiedy kończy się całkowicie pomyślnie. Udział hodowcy w leczeniu może się ograniczyć tylko do zmniejszenia bolesności i silnej kulawizny, jeśli taka występuje. W tym celu na staw skokowy można robić zimne okłady. Niezależnie od tego trzeba możliwie szybko zaprowadzić konia do lecznicy i oddać go na długotrwałe leczenie.
Zapobieganie. Włogaciźnie zapobiega się tak samo jak wszystkim schorzeniom stawów, a mianowicie przez prawidłowe i ostrożne użytkowanie konia.

Żabka
Żabka lub obrączka jest przewlekłym schorzeniem kości w okolicy stawu pęcinowego. Schorzenie to polega na nadmiernym rozroście kości (okostnej). Żabkę spotyka się u koni, które w młodym wieku były używane do ciężkiej pracy. Tego rodzaju schorzeniu sprzyja nieprawidłowa postawa kończyn oraz nieumiejętne kucie.
Objawy choroby. Charakterystycznym objawem żabki jest twarde, w dotyku zimne i niebolesne zgrubienie wokół stawu pęcinowego. Kulawizna w czasie ruchu konia jest początkowo silniejsza, później zmniejsza się. Obmacując dokładnie chorą kończynę można stwierdzić zmniejszaną ruchomość stawu pęcinowego.
Postępowanie. Leczenie jest długotrwałe i trudne; powinno być prowadzone przez lekarza. Właściciel konia w celu zmniejszenia kulawizny może próbować wcierać w okolicę chorego stawu 10-procentowy roztwór sublimatu. W celu prawidłowego [rozpoznania schorzenia, jak również uzyskania odpowiedniej porady, należy zaprowadzić konia do lecznicy podczas najbliższej bytności w mieście.
Zapobieganie. Żabce, podobnie jak wielu schorzeniom kończyn, zapobiega się przez odpowiednie pielęgnowanie i kucie koni. Zbyt młodych koni nie należy używać do ciężkiej pracy.