Cztery typy przodków konia

Teorię występowania czterech typów koni w kresie polodowcowym wysuneli uznani, czołowi badacze prehistorii konia:
-J.G. Speed z Edynburga
-E. Skorkowski z Krakowa
-F. Ebhardt ze Stuttgartu
-R. d"Andrade z Portugali
Zespół Speeda nie sklasyfikował sugerowanych form z okresu polodowcowego jako gatunków i zaczął określać je mianem typów.

Zespół badaczy Speeda sugerował, że cztery typy koni wystepujące przed okresem udomowienia wywarły ogromny wpływ na późniejsze pogłowie konia domowego. Pierwszy z nich to Kuc Typu I. którego obecność stwierdzono w północno-zachodniej Europie, jak się przypuszcza był to konia pogłowia tarpanów. Miał 122-127cm wysokości kłębie oraz maść gniadą lub ciemnogniadą. Kuc Typu I był odporny na wilgotny klimat i wrzeczywistości był "nieprzemakalny", co pozostaje do dziś cechą najbliższego mu obecnie odpowiednika kuca Exmoor. Kuc Typu II był większy od Typu I i mierzył 142-147cm wysokości w kłębie. Zamieszkiwał północną Eurazję, był odporny na zimny, mroźny klimat. Miał masywniejszą budowę niż Typ I, z ciężką głową o profilu garbonosym. Prawdobodobnie bardziej odpowiadał mu ruch w kłusie nię galopie. Jego maść była bułana, w różnych odcieniach z ciemną pręgą przez grzbiet. Był bardzo podobny do konia Przewalskiego, jednak charakteryzował się inną liczbą chromosomów. W odróżnieniu od konia Przewalskiego, który miał 66 chromosomów, Kuc Typu II miał ich 64, tyle co współczesny koń domowy. Najbardziej zbliżony do Kuca Typu II jest kuc Highland. Następnym typem konia jest Koń Typu III, który bez wątpienia był koniem "pustynnym". Z uwagi na środowisko, w którym występowal, był odporny zarówno na wysokie temperatury, jak i susze. Szczupła budowa ciala, brak podskórnej tkanki tłuszczowej, cienka i delikatna sierść pozwalały mu znosić wysokie temperatury, jak również pozwalał pozostać bez wody przez dłuższy czas. Mierzył ok. 150 cm. Jego kłoda była długa, wąska i płasko ożebrona. Miał długą szyję i długie uszy. Jego kopyta były szerokie ,a zarazem niskie co pozwalało na poruszanie się po piaszczystym podłożu. Miał spadzisty zad i skąpe owłosienie grzywy i ogona. Środowisko, w którym żył, rozciągało się na zachód od Srodkowej Azji, aż do Hiszpanii. Najbardziej przypomina go bardzo elegancki kon achałtekiński. Pochodzenie Konia Typu III pozostaje w strefie domysłów. Stwierdzono oczywiście zasadniczy wpływ tarpana oraz mniejszy konia Przewalskiego. Koń Typu IV mierzył nie więcej niż 122cm, miał delikatniejszy kościec. Jego głowa glowa była szlachetna, o prostym profilu, z tendencją do profilu wklęsłego. Włosy grzywy, ogona i sierści były delikatnei jedwabiste. Zad był płaski na jednym poziomie z kłębem, ogon wyskoko osadzony. Występował W zachodniej Azji i podobnie jak Koń Typu III był odporny na wysokie temperatury. Typ IV można określić jako małego konia powstałego pod wpływem tarpana. Trudniej dopatrzyć się u niego wpływu konia Przewalskiego. Przykładem konia Typu IV może być kuc Kaspijski.