Dosiad ujeżdżeniowy

Witam , Chciała bym przedstawić wam dosiady i ich prawidłow wygląd.

DOSIAD UJEŻDŻENIOWY :

Używany za podstawowy dosiad . W prawidłowym dosiadzie ujeżdżeniowym pośladki jeźdźca spoczywają w najgłębszym miejscu siodła, są one rozluźnione i ciężar przez nie rozchodzi się na kręgosłup konia równomiernie.

Kolana - są lekko ugięte i przylegają one do poduszek a stopa najprościej mówiąc znajduje się pod środkiem ciężkości jeźdźca.

Łydka - należy pamiętać by przylegała cały czas delikatnie do konia. Nie może być ona ciągle odstawiona ani non stop uderzająca go gdyż wpływa to na znieczulenie konia w tym rejonie. Powinna się ona znajdować nieco za tylną krawędzią popręgu.

Stopy - spoczywają swobodnie na strzemieniu, teoretycznie ułożone równolegle do boków konia.

Głowa - powinna być utrzymywana swobodnie, skierowana na wprost, przyjmuje się że wzrok ma być
skierowany między uszy konia.

Łokcie - lekko przylegające do tułowia.

Dłonie i nadgarstki - nadgarstek elastyczny i nieusztywniony zaś dłonie swobodnie zamknięte na wodzy, kciuki skierowane lekko do wewnątrz.

Aby utrzymać delikatny kontakt z pyskiem konia i nie powodować jego urazu do wędzidła linia łokieć - dłoń - pysk konia z boku powinna wyglądać jak linia prosta.

PÓŁSIAD :

Ten rodzaj dosiadu należy do odciążającego grzeb konia. Stosowany jest przy zajeżdżaniu młodych koni, jak i w sporcie - skoki przez przeszkody. Formami przejściowymi jest siad remontowy, odciążający, myśliwski, skokowy.

Kolana - w związku ze skróconymi pośliskami kąt zgięcia kolana jest również mniejszy, dodatkowo są one mocno zamknięte przy poduszkach kolanowych co jak było wspomniane wcześniej stabilizuje dosiad.
Strzemię - stopa jest ułożona w nim głębiej aniżeli w dosiadzie ujeżdżeniowym i znajduje się pod najszerszym miejscem stopy.

Pięta - stanowi najniżej położony punkt, do tego elastyczny staw skokowy stabilizują pozycję łydki i zwiększają stopień oparcia w siodle.

Tułów-w związku z ugięciem w biodrach jest pochylony do przodu w stronę szyi konia, kręgosłup powinien być wyprostowany jak w dosiadzie ujeżdżeniowym.

Pośladki - nie mają kontaktu z siodłem ale siedzisko znajduje się jak najbliżej siodła by zapewnić równowagę.


DOSIAD WYŚCIGOWY :

Dosiad jeźdzca i jego rodzaje
Autor: Karolina Warchulska Data publikacji: 2008-09-29

Tagi: dosiad, dosiad ujeżdżeniowy, jazda konna, jeździectwo, konie, koń, półsiad
Ciekawy artykuł?
Podziel się
Kanał RSS

AAA
Galeria artykułu
Na przestrzeni lat sposób siedzenia jeźdźców na koniach zmieniał się drastycznie. Związane to było m.in. z przeznaczeniem wierzchowym konia, wynalezieniem siodła, sportem jeździeckim. W miarę upływu lat starano się wypracować taki rodzaj i sposób dosiadu, który w najbardziej efektywny sposób powodował koniem, a z drugiej nie obciążał jego kręgosłupa i cechował się dużą harmonią i lekkością.

Dodatkowo, by praca z koniem była przyjemnością, jeździec musi prawidłowo oddziaływać na konia do takiego stopnia by w każdej chwili uzyskać z nim równowagę. By spełnić wszystkie te założenia i mieć satysfakcję z jazdy rekreacyjnej czy też odnosić sukcesy w sporcie jeździeckim potrzebny jest do tego prawidłowy dosiad.
Rozróżniamy następujące rodzaje dosiadu w klasycznej sztuce jeździeckiej:
- ujeżdżeniowy - zwany też podstawowym,
- półsiad,
- dosiad stiplowy; dosiad wyścigowy - używany tylko w czasie gonitw.

DOSIAD UJEŻDŻENIOWY

Uważany jest za wyjściową formę wszystkich innych dosiadów. Najprościej jest go sobie wyobrazić gdy patrząc na jeźdźca z boku udaje się nam przeprowadzić linie prostą przez ucho - staw biodrowy - staw skokowy a w skrócie bark - biodro - pięta.
Oczywiście występują lekkie odchylenia od wzorca związane z budową anatomiczna jeźdźca i konia, czy też samym wiekiem adepta lub różnego rodzaju usztywnieniem spowodowanym urazami czy przebytymi chorobami.
W prawidłowym dosiadzie ujeżdżeniowym pośladki jeźdźca spoczywają w najgłębszym miejscu siodła, są one rozluźnione i ciężar przez nie rozchodzi się na kręgosłup konia równomiernie.
Kolana - są lekko ugięte i przylegają one do poduszek a stopa najprościej mówiąc znajduje się pod środkiem ciężkości jeźdźca.
Łydka - należy pamiętać by przylegała cały czas delikatnie do konia. Nie może być ona ciągle odstawiona ani non stop uderzająca go gdyż wpływa to na znieczulenie konia w tym rejonie. Powinna się ona znajdować nieco za tylną krawędzią popręgu.
Stopy - spoczywają swobodnie na strzemieniu, teoretycznie ułożone równolegle do boków konia.
Głowa - powinna być utrzymywana swobodnie, skierowana na wprost, przyjmuje się że wzrok ma być skierowany między uszy konia.
Łokcie - lekko przylegające do tułowia.
Dłonie i nadgarstki - nadgarstek elastyczny i nieusztywniony zaś dłonie swobodnie zamknięte na wodzy, kciuki skierowane lekko do wewnątrz.
Aby utrzymać delikatny kontakt z pyskiem konia i nie powodować jego urazu do wędzidła linia łokieć - dłoń - pysk konia z boku powinna wyglądać jak linia prosta.

PÓŁSIAD

Ten rodzaj dosiadu należy do odciążającego grzeb konia. Stosowany jest przy zajeżdżaniu młodych koni, jak i w sporcie - skoki przez przeszkody. Formami przejściowymi jest siad remontowy, odciążający, myśliwski, skokowy.
Dzięki niemu możliwa jest zmiana środka ciężkości, zaś przejścia pomiędzy różnymi stopniami odciążenia są płynne. Do tego dosiadu należy skrócić strzemiona ( konkretnie długość puślisk) o 2 lub 3 dziurki, i najbardziej nadają się do niego siodła skokowe, bądź wszechstronne - ze względu na wysunięte do przodu tybinki pozwalające na poprawne oparcie kolan i przyjęcie półsiadu.
„Fundamentem półsiadu jest mocno zamknięte kolano, niezmienna pozycja łydki i sprężynujący do dołu staw skokowy" - Wacław Pruchniewicz.

Kolana - w związku ze skróconymi pośliskami kąt zgięcia kolana jest również mniejszy, dodatkowo są one mocno zamknięte przy poduszkach kolanowych co jak było wspomniane wcześniej stabilizuje dosiad.
Strzemię - stopa jest ułożona w nim głębiej aniżeli w dosiadzie ujeżdżeniowym i znajduje się pod najszerszym miejscem stopy.
Pięta - stanowi najniżej położony punkt, do tego elastyczny staw skokowy stabilizują pozycję łydki i zwiększają stopień oparcia w siodle.
Tułów w związku z ugięciem w biodrach jest pochylony do przodu w stronę szyi konia, kręgosłup powinien być wyprostowany jak w dosiadzie ujeżdżeniowym.
Pośladki - nie mają kontaktu z siodłem ale siedzisko znajduje się jak najbliżej siodła by zapewnić równowagę.

DOSIAD STIPLOWY

Charakterystyczny jest on dla zawodów WKKW (pełne zawody), gdzie na odcinku stipla jeździec ma bardzo skrócone strzemiona co powoduje, że jest to dosiad maksymalnie odciążający kręgosłup konia i powoduje to ułożenie siedziska mocno ponad siodło, zaś ciężar jeźdźca przejęte są przez kolano i stopy. Kolana i łydki ustawione są praktycznie w pionie co pozwala na utrzymanie równowagi. Ręka i staw łokciowy podążają cały czas za ruchem szyi konia powodując że jego nos jest ustawiony poza pionem.