Dzień narodzin źrebaka

Jest wiele oznak zbliżających się narodzin źrebaka. Na sutkach klaczy pojawiają się gęste krople mleka. Później, wraz z pojawieniem się pierwszych skurczów, klacz staje się niespokojna i zaczyna chodzić w kółko. Przeważnie się poci. W większości przypadków klacze podczas porodu leżą. Akcja porodowa trwa przeciętnie około 20 minut, czasem nawet krócej. Z reguły jest przy niej obecny weterynarz, na wypadek wystąpienia komplikacji. Najtrudniejszym etapem porodu jest wyjście dużej głowy źrebaka ułożonej na wyprostowanych przednich nogach, które przeciskają się przez kanał rodny jako pierwsze. Podobnie jak trudno wyobrazić sobie, w jaki sposób noworodek mieści się w brzuchu kobiety, niełatwo wyobrazić sobie tę długonogą istotę, jaką jest źrebak, w brzuchu klaczy. Oszołomiony porodem, wyczerpany i mokry źrebak leży na słomie i przyzwyczaja się do samodzielnego oddychania. Jego pierwsze oddechy są krótkie i szybkie. Jednak już po kilku minutach oddycha regularnie- pierwsza przeszkoda w życiu pokonana. Po porodzie klacz wstaje,żeby oderwać pępowinę i rozerwać pęcherz owodniony, aby źrebię mogło samo oddychać. Potem zaczyna wylizywać i oczyszczać swoje maleństwo z resztek błony. Wylizywanie źrebaka, oprócz tego że jest początkiem wychowywania malca, pobudza u niego krążenie krwi. Odruch wylizywania pojawia się u klaczy już parę godzin przed porodem: można wówczas zaobserwować, jak wylizuje samą siebie. Oswajanie się źrebaka z matką następuje zaraz po narodzeniu, kiedy to klacz starannie wylizuje go i poznaje przez jego zapach oraz smak. Dzięki temu zawsze rozpozna swojego źrebaka, a inne młode chcące ssać jej mleko odpędzi.
Wkrótce po narodzinach źrebak wyciąga nogi przed siebie i próbuje wstać, by dotrzeć do wymienia matki. Jest to bardzo trudne zadanie, gdyż im młodsze źrebię, tym dłuższe ma nogi w stosunku do ciała i poradzenie sobie z tymi "szczudłami" jest dla niego nie lada wyzwaniem. Czasem matka pomaga swojemu źrebakowi wstać, podtrzymując go ostrożnie pyskiem. Często pomaga mu w tym człowiek. Należy jednak takiej pomocy unikać, gdyż źrebak powinien w miarę możliwości radzić sobie sam, nawet jeśli zdarzy mu się kilka razy upaść. Poszukiwanie wymion wypełnionych mlekiem źrebak rozpoczyna najczęściej przy przednich nogach swojej matki, gdyż właśnie tam udało mu się pierwszy raz stanąć na nogi. Obwąchuje powoli jej ciało, aż w końcu odnajduje wymię. Jest to kolejny duży wysiłek po szoku i trudach związanych z porodem, a potem ze staniem na chwiejnych długich nogach. Kiedy źrebak próbuje wstać, aby poszukać mleka, matka odpoczywa po porodzie, nabierając siły do wydalenia łożyska. Żeby nie doszło do zakażenia, resztki łożyska muszą opuścić ciało matki najpóźniej po 12 godzinach od porodu. Dla źrebięcia najcenniejsze jest pierwsze mleko, nazywane siarą. Zawiera ono substancje chroniące przed infekcjami i pobudzające jelita do pracy, co pozwala źrebięciu pozbyć się kału płodowego.
Od wielu godzin nabrzmiałe wymiona klaczy wypełnione są pożywnym mlekiem, które dostarczy nowo narodzonemu źrebakowi potrzebnej mu energii. Rozpoczęcie ssania przez źrebaka jest dla matki dużą ulgą- obrzmiałe wymię się zmniejsza. Wystarczy, by maluch lekko je potrącił, a mleko tryśnie strumieniem.