Gra w polo

Polo to moja ulubiona konkurencja jeździecka poza ujeżdżeniem rzecz jasna. Dlatego chciałabym wam przybliżyć historię powstania i ogólne zasady gry. Życzę wszystkim miłego czytania.

Polo - to gra konna, która jest rozgrywana na trawiastym podłożu ( boisku ) przez dwie czteroosobowe drużyny. Gracze dążą do umieszczenia w bramce przeciwnika kiedyś drewnianej, białej kuli, obecnie wykonywana jest z włókien syntetycznych wielkości grejpfruta. Gracze używają długich kijów do gry, które nazywane są malletami.

Historia - polo powstało w Środkowej Azji. W Europie zawitała w XIX wieku, dzięki brytyjskim jednostkom wojskowym które w tamtym czasie stacjonowały w Indiach. Niegdyś polo było dyscypliną olimpijską, było rozgrywane tylko cztery razy w latach 1908, 1920, 1924 oraz 1936 roku.

Zasady:
Celem gracza jest wicie do bramki przeciwnika piłki, za pomocą malleta. W grze biorą udział dwie drużyny po czterech zawodników w każdej. Boisko ma do około 240 metrów długości i 140 metrów szerokości. Bramki o wysokości 3 metrów rozstawione są na szerokości około 7 metrów i ze względu bezpieczeństwa przymocowane są do podłoża - przy bardzo mocnych uderzeniach mogły by się przewrócić i spowodować niebezpieczny wypadek. W Europie gra jest podzielona na 4 części i każdorazowo trwa 7 minut czystej gry, przerwy są odliczane. Przerwy są trzy minutowe i zwykle wystarcza czasu by zmienić konia.

Koń - Rząd konia przygotowanego do gry w Polo jest dużo bogatszy i bardziej skomplikowany od zazwyczaj używanych w innych dyscyplinach jeździeckich. Ogłowie jest wyposażone w martwy wytok, dwie pary wodzy, z których jedna może być tzw. czarną wodzą, dwie pary nachrapników i specyficzne kiełzno, które może być wędzidłem cygańskim, pelhamem, najczęściej z mostkiem, lub kombinacją tych rozwiązań. Siodło do polo jest ewolucją angielskiego siodła myśliwskiego. Pozbawione poduszek, dotyka tybinkami do boków konia i zapewnia bezpośredni kontakt kolan jeźdźca z koniem. Dla większego bezpieczeństwa siodło jest „dopięte” obergurtem i wyposażone w napierśnik powstrzymujący je przed zsuwaniem. Puśliska są szczególnie grube i szerokie. To „polisa na życie” – łatwo sobie wyobrazić, co mogłoby się stać w przypadku urwanego strzemienia w pełnym galopie. Strzemiona mają szeroką stopkę dla lepszego podparcia stopy przy uderzeniu. Wszystkie cztery nogi konia są „ubrane” w bandaże i ochraniacze.

Jeździec - Kask ochronny musi być o wiele solidniejszy od zazwyczaj stosowanych przy jeździe konnej. Chroni nie tylko przed urazami związanymi z ewentualnym upadkiem, ale również przed uderzeniami kijem lub piłką. Szczególnie te ostatnie bywały w przeszłości, zanim zaczęto robić solidne, specjalnie projektowane kaski i kiedy jeżdżono w korkowych hełmach tropikalnych, częstymi przyczynami poważnych kontuzji. Aby uniknąć urazów w wyniku zderzenia jeźdźców lub uderzenia piłką, kolana muszą być chronione solidnymi ochraniaczami. Także buty do polo przeszły długą ewolucję. Od tradycyjnych angielskich butów myśliwskich do specjalnie zaprojektowanych do tej gry butów argentyńskich, które są obecnie stosowane przez znakomitą większość graczy. Zapinane z przodu na suwak, który w razie potrzeby zapewnia szybki dostęp do kontuzjowanej nogi, z długim obcasem chroniącym przed zbyt dalekim wsunięciem się strzemienia i tradycyjnie brązowe – to klasyczne dzisiaj buty do polo. Kije do polo robione są z bambusa (kij) i twardego drewna liściastego (młotek - gdyby je robiono w Polsce, mógłby to być np. jesion). Mimo postępu w technologii i prób zastąpienia bambusa włóknem szklanym, okazało się on ... nie do zastąpienia. Kije różnią się nieco kształtem, ciężarem i długością. Większość graczy używa jednego z dwóch typów młotka: Royal Polo Navy Association albo standard. Długość kija zależy przede wszystkim od wysokości konia, ale czasami preferencje graczy również grają rolę. Najczęściej używanym rozmiarem jest 52 (co oznacza długość 52 cale), ale na niższych koniach gra się kijem 51 lub nawet 50, a na wyższych odpowiednio 53.

Piłka - do polo, kiedyś robiona z drewna, obecnie z włókien syntetycznych ma średnicę około 10 cm i waży około 135 g. Baty używane w polo są długie i bardzo elastyczne, ostrogi z długimi ale tępymi kolcami. Tradycyjny strój do polo to białe spodnie (najczęściej jeansy lub elastyczne bryczesy) i koszulka w barwach klubu. Jadąc na grę towarzyską lub treningową, gracz zabiera ze sobą koszulki w kolorach białym, czerwonym i granatowym, aby w dowolnej konfiguracji drużyn można było skompletować skład w jednolitych, kontrastowych z drużyną przeciwną strojach.

Sędziowie - ubrani są w białe spodnie i koszulkę w czarno-białe pasy (przypominającą koszulki sędziów hokejowych). Koń sędziego ubrany jest w rząd identyczny z końmi graczy, jedyną różnicą jest niezwiązany ogon. Obowiązek zapewnienia koni sędziom spoczywa na grających drużynach. Do podnoszenia piłek z ziemi służy sędziemu specjalny kij z „podbierakiem”. W specjalnych sakwach przytroczonych do siodła mieści się 8-10 piłek.

Boisko - do polo to plac zazwyczaj trawiasty o wymiarach 200-240 m na 120-140 m. Linie boczne mogą ale nie muszą być wytyczone przez bandy o wysokości ok. 27 cm. Linie końcowe oznaczone są kredą. Na bandach lub w inny sposób zaznaczone są odległości 27, 36 i 54 metrów od linii końcowej. Są to odległości, z których wykonuje się rzuty karne. Słupki bramek są wykonane z lekkich materiałów (np. wikliny lub gąbki obszytej ceratą) i lekko osadzone w ziemi, tak aby w przypadku wjechania w nie przez jeźdźca nie stanowiły zagrożenia. Istotnym elementem wyposażenia boiska są pony lines czyli płotki i barierki, do których przywiązywane są konie czekające na swoją kolej w grze.