Gruda jest często spotykaną u koni infekcją skóry wywoływana przez bakterie Dermatophilus congolensis. Choroba ta może dotknąć każdego niemal konia, choć niegdyś uważano, że narażone na nią są wyłącznie konie mające częsty kontakt z wilgocią. Gruda pojawia się najczęściej na pęcinach, piętkach i ostrogach, znacznie rzadziej na podbrzuszu czy w górnych partiach kończyn. Prawdopodobnie najbardziej podatne na tę dolegliwość są siwe konie (lub te o białych nogach) o delikatnej skórze i szczotkach na pęcinach.
Najwięcej przypadków zachorowań na grudę ma miejsce jesienią i zima, gdy konie zmuszone są stąpać po błocie i kałużach. Nie powinno się w tych porach roku rezygnować z jazdy w terenie, ale po każdym powrocie do stajni należy bardzo dokładnie sprawdzać i oczyszczać zgięcie pęcinowe. Zimą sierść konia jest dłuższa i gęstsza, co sprawia, że brud i wilgoć dłużej się w niej utrzymują. Takie warunki to doskonała podstawa dla grudy.
Gruda wyglądem przypomina zaschnięte błoto. Na nodze tworzą się pęcherzyki i strupy, szybko pojawia się też ropa. Jeśli nawet zmiana wygląda sucho, nie jest niestety zwykłym zamknięciem rany, lecz złośliwymi strupami ukrywającymi wewnątrz rozwijająca się groźną chorobę. Nie leczona może spowodować powstanie narośli, brodawek, nagniotków i opuchlizn prowadzących do trwałej kulawizny.
Komentarze