Historia koni

Koń w całej różnorodności swoich typów, jakie znamy obecnie, jest rezultatem długiej ewolucji. Najstarszy znany przodek konia żył około 60 milionów lat temu i miał około 10 – 18 cali (25 – 45 cm) wysokości w kłębie.

Przednie nogi tego konia miały cztery palce, zaś tylne tylko trzy. Koń ewoluował następnie wskutek zmian klimatycznych. Przodek dzisiejszego konia był wszystkożerny i żył w lasach tropikalnych. Zmiany klimatyczne sprawiły, że lasy te ustąpiły miejsca szerokim, otwartym równinom i koń przystosował się do tego, stając się roślinożercą, który był w stanie szybko biec, aby uciec przed drapieżnikami. Ponieważ wykorzystywał w tym celu tylko środkowy palec, zewnętrzne palce stawały się coraz mniejsze.

Gdy zewnętrzne palce znikały, kości dolnej części kończyn również przeszły proces adaptacji, stając się nadpęciem i stawem pęcinowym obecnego konia, zakończonym dosyć twardym kopytem. Koń stał się wyższy, jego szyja dłuższa, a zęby przystosowały się do wymagań nowej diety.

Zmiany klimatyczne zapewne odgrywały wielką rolę w ewolucji konia, ale to człowiek wywarł największy wpływ na jego dalszy rozwój. Od pierwszego momentu, gdy człowiek udomowił konia dla swoich potrzeb, były selekcjonowanie i hodowanie tak, aby podnosić i rozwijać ich cechy użytkowe. Doprowadziło to do powstania różnych typów koni: pociągowych, wierzchowych i jucznych.

Wraz z gwałtownym wzrostem mechanizacji po II wojnie światowej w dużym stopniu spadł popyt na konie robocze. Mechanizacja oznaczała również zwiększenie ilości czasu wolnego, a koń znalazł swoją nową rolę w sporcie i rekreacji. Oznaczało to przesunięcie punkt ciężkości w hodowli z cięższych koni roboczych w lżejsze konie wierzchowe.