HISTORIA KONIA- EWOLUCJA RODZAJU EQUUS CZ.1

Odkrycie Eohippusa
Dzięki skamielinom i innym świadectwom, pochodzenie koniowatych wywieść można z epoki eocenu, sprzed ok 60 milionów lat aż do czasu ich udomowienia około 4000 lat p.n.e. Małe stworzenie, z którego wywodzi się współczesny koń nazwane zostało Eohippusem, Koniem Świtu. W 1867r. w eoceńskich formacjach skalnych stanu Wyoming(USA) znaleziono niemal kompletny szkielet Eohipussa. Dzieki niemu oraz innym znaleziskom odkrytym w sąsiednich stanach można odtworzyć rozwój koniowatych. Najlepiej zachowany szkielt Eohippusa znaleziono w 1931r. w Big Horn Basin, w stanie Wyomingw USA. Został on zrekonstruowany przez paleontologów z Californi. Ta rekonstrukcja wraz ze szczątkai pochodzącymi z innych znalezisk uważana jest za doładny obraz szkieletu Konia Świtu.

Charakterystyka
Eohippus o zaokrąglonym wypukłym grzbiecie, miał czteropalczaste kończyny przednie i trzypalczaste koniczyny tylne, na spodniej stronie palców znajdowały się poduszki podobne do tych, które znajdują się na łapach u psów. Oczy Eohippusa umieszczony były z przodu głowy co uniemożliwiało w znacznym stopniu widzenie boczne. Odmienne niż u współczesnego konia, zęby Eohippusa byly krótkokoronowe, podobne do zębów świń czy małp. Naukowcy twierdzą, że sierść Eohippusa była zbliżona budową do sierści jelenia, mogła mieć jase plamy na ciemnym tle co ułatwiało maskowanie się w lesie. Typowym środowiskiem życia Eohippusa były podobne do dżungli lasy tropikalne. Eohippus miał ok35 cm wzrostu i mógł ważyć 5,5 kg. Istniało jednak duże zróżnicowanie rozmiarów. Najmniejsze okazy mogły mieć 25 cm wysokości w kłębie, a największe były zaś 2 razy większe.

Mesohippus
Kolejnym, istotnym etapen ewolucji konia było pojawienie się w okresie dolnego i środkowego oligocenu Mesohippusa. Był większy od Eohippusa i mógł osiągać ok. 45 cm wysokości. Pozostała wypukła linia grzbietu, jednak kończyny były proporcjonalne i dłuższe, liczba palców w kończynach przednich została zredukowana do liczby trzech. Miał szczątki zębów przedtrzonowych i siecznych, dzięki czemu mógł jeść bardziej zróżnicowane jedzenie. Różnice w budowie ciała można uznać za przystosowanie się do zmieniającego się środowiska. Utrata czwartego palca, która mogła spowodować konieczność przejęcia większego ciężaru na środkowy palec, wskazuje na zmianę warunków podłoża. W wyniku zwiększenia się długości kończyn zwierzę miało wydajniejszy ruch oraz dzięki powiększonej czaszce z oczmi umieszczonymi bardziej z boków głowy pole widzenia polepszyło się, co przyczyniło się do polepszenia systemu obronego. Uważa się, że plamiaste umaszczenie zaczeło znikać, gdyż potrzeba maskowania się była coraz mniejsza.

Późniejsze zmiany
Pomiędzy końcem oligoceny, a początkiem górnego miocenu następowały stopniowe zmiany klimatu i ukszałtowania terenu. W ciągu 5 milionów lat Mesohippus został wyparty przez Miohipusa, który mierzył ponad 60 cm, a następnie w dolnym miocenie został wyparty przez Parahippusa, który był większy (mierzył ok. 90 cm) o bardziej zaawansowanej budowie zębów i ciała. Miał również zaokrąglony i wygięty grzbiet oraz wydłużone kończyny co pozwalało na szybszy ruch.