Historia użytkowania koni cz.1

Relacja pomiędzy człowiekiem a koniem sięgają 4-3 tysiąclecia przed naszą erą, kiedy to koń został udomowiony i rozpoczęto jego hodowlę jako zwierzęcia rzeźnego. W drugim tysiącleciu przed Chrystusem na terenie Mezopotamii i Egiptu zaczęto go wykorzystywać także do pracy. Początkowo wyłącznie jako zwierzę juczne. Praca z koniem doprowadziła do zacieśnienia się relacji pomiędzy człowiekiem a koniem. Zaczęto odchodzić od mięsnego wykorzystania koni, a jego energię wykorzystywać do prac pociągowych, aż w końcu do jazdy wierzchem. 

Pierwsze tysiąclecie przed Chrystusem to gwałtowny wzrost intensywności wierzchowego użytkowania konia. W starożytnej Grecji, a potem także i w Rzymie, wykorzystywano je głównie w celach wojennych, do polowania, jak również do widowisk sportowych. Koń spełniał potrzeby człowieka ułatwiając codzienne życie jednostki, a w rezultacie i społeczne. Znaczenie tego zwierzęcia stało się docenione przez władców. Zaczęto zlecać artystom wykonywanie podobizn najlepszych koni. Z tego też okresu pochodzą pierwsze rzeźby koni oraz wzmianki w literaturze. Jest to okres gdzie konie przestały wykonywać ciężkie prace pociągowe, a zostały towarzyszami ludzi. Niektóre z nich zapisały się w historii np. Bucefał – koń Aleksandra Wielkiego. Zwierzętami do cięższych i polowych prac zostały woły i osły. 

Przez cały okres postępu kulturowego i cywilizacyjnego konie pracowały dla ludzi. W średniowieczu wykorzystywane były do prac związanych z transportem, głównie do jazdy wierzchem. Stały się podstawowym wyposażeniem rycerza oraz, z racji swojej wysokiej wartości, symbolem majętności. Równolegle konie wykorzystywane były do przemieszczania się na dalsze odległości, do transportu zarówno ludzi, jak i towarów. 

Wszechstronność wykorzystania koni sprawiła, że konie stały się towarem pożądanym przez społeczeństwo. Nie każdy mógł sobie pozwolić na wykorzystywanie tego drogiego zwierzęcia w celach rekreacyjnych. Sztuka jeździecka była popularna wśród ludzi zamożnych, którzy mogli sobie pozwolić na posiadanie i dosiadanie konia. W późniejszych czasach hodowla została upowszechniona, a jazda wierzchem stawała się coraz bardziej popularna. Do przemieszczania się zaczęto coraz częściej używać mało wcześniej popularnych powozów. Mniejsze miejscowości powstawały na szlakach handlowych w odległości dnia trasy dyliżansu (80-100km) od siebie. Taka miejscowość posiadała stajnie dla koni z pełną obsługą kowalską, pokoje gościnne, miejsce do jedzenia, a także warsztat do naprawy powozów.