Hucuły.;)

Koń huculski (Hucuł) – rasa konia domowego, ceniona za żywotność, siłę i odporność. Koni tych używano niegdyś głównie jako jucznych. Jest to rasa górska, więc bez problemów mogły przenosić ładunki nawet po oblodzonych ścieżkach górskich. Obecnie, ze względu na swą łagodność i inteligencję, używane są często w hipoterapii.
Budowa:
* Kształt głowy – podłużny.
* Szyja krótka i mocna, uwieńczona bujną grzywą.
* Łopatki silne, strome oraz krótkie, idealne do zaprzęgów.
* Tułów jest krótki i zwarty.
* Koń huculski ma bardzo mocny grzbiet oraz dość szerokie lędźwie.
* Zad jest zwykle ścięty.
* Kończyny ma silne i krótkie, czasem nogi tylne – szablaste.
* Wzrost, od ok. 132 cm do 145 cm w kłębie.
Występuje najczęściej w maści gniadej, myszatej lub srokatej, rzadziej karej lub bułanej. Maść kasztanowata jest niepożądana, ogiery tej maści nie są wpisywane do Ksiąg Stadnych, a klacze maści kasztanowatej mogą być wpisane do Ksiąg Stadnych pod warunkiem, że posiadają typowe cechy rasowe: ciemną pręgę przez grzbiet i pręgowanie kończyn.

Często pojawia się pręga grzbietowa i zebra (pręgowanie) na kończynach.

Hucuły ze względu na wzrost należą do klasy pony. Jednak błędem jest myślenie o nich jako o małych, słabych, wyłącznie domowych koniach. Są wyjątkowo silne. W okresach wojennych zasłużyły się nosząc ekwipunki ważące do 120kg po górskich ścieżkach. Są łagodnie usposobione i bardzo szybko się uczą. Od momentu rozpoczęcia nauki (pierwszego lonżowania) do pierwszego wyjazdu w teren (w towarzystwie jeźdźca na drugim doświadczonym koniu) mija od tygodnia do dwóch. Czasem zdarza się, że koń po pierwszym osiodłaniu jest gotów na wyjazd w teren.

Kolejnym walorem tych koni jest ich wszechstronne zastosowanie. Sprawdzają się zarówno pod siodłem, w zaprzęgu, w roli, jak i w hipoterapii. Skaczą do 140cm i są niezastąpione na górskich szlakach. Są przy tym spokojne i cierpliwe.

Historia/Pochodzenie:
Po raz pierwszy koń ten został wspomniany w dziele marszałka Krzysztofa Dorohostajskiego Hippica z roku 1603. Pochodzi z Huculszczyzny, historycznej krainy we wschodniej części Karpat, zamieszkanej przez górali huculskich. Trudnili się oni głównie hodowlą, pasterstwem i pracami leśnymi. Do końca XIX w. głównie tam koncentrowała się hodowla koni huculskich.

Podczas I wojny światowej poważnie zachwiała się czystość tej rasy – sprowadzanych było wiele koni różnych ras, które krzyżowano wówczas w najróżniejszy sposób.

Po zakończeniu wojny rasę tę objęto szczególną opieką. W 1924 r. Michał Holländer zainicjował rejestrację klaczy rodnych oraz powstanie Związku Hodowców Koni Rasy Huculski

Zamieszczone obok foto w wykonaniu Katarzyny Kwiecińskiej (Kejti)