Inchód i tölt - dwa inne chody konia

INCHÓD

W zasadzie inchód, podobnie jak kłus, należy do chodów pośredniej szybkości. Koń w inchodzie może poruszać się tempem stępa, jak i galopu. W wielu krajach ceni się konie o takim rodzaju chodu jak wyścigowe. Wyścigi inchodźców w lekkich zaprzęgach wyścigowych zwanych sulkami.

Kłus i inchód są chodami dwutaktowymi, co oznacza, że zawsze dwa z czterech kopyt uderzają o ziemię równocześnie. W kłusie to dwie różne kończyny po przekątnej: tylna prawa i przednia lewa, a następnie tylna lewa i przednia prawa. W inchodzie natomiast są to kończyny znajdujące się po tej samej stronie ciała: tylna prawa i przednia prawa, a następnie tylna lewa i przednia lewa.

W naszych szkółkach nie uczy się inchodu, ponieważ nie jest on piękny i zbytnio przypomina chód wielbłąda. Poza tym jazda inchodem w zebraniu jest nie możliwa, a inchód w średnim tempie nie jest zbyt wygodny dla jeźdźca. Dopiero w tempie wyścigowym chód ten zaczyna być interesujący, a jazda - fascynująca.

Najważniejsze w inchodzie jest to, że daje się " łamać ".



TÖLT

Jeżeli inchód zostanie " złamany ", tzn. zostaną zakłócone jego rytm i regularność, może powstać piąty rodzaj chodu, który ma na świecie wiele nazw. My znamy go przede wszystkim pod islandzką nazwą - tölt.

Tölt jest chodem czterotaktowym, w którym koń stawia kończyny następująco: prawa przednia, prawa tylna, lewa przednia, lewa tylna. Nie jest to mieszanka kłusa i galopu, jak czasem można usłyszeć. Mówiąc najprościej, jest to stęp w tempie galopu. Chód ten jest bardzo wygodny dla jeźdźca. Długotrwałe poruszanie się tym chodem jest jednak męczące dla konia, toteż w Islandii na długich trasach zmienia się konie. W średniowieczu chód ten był rozpowszechniony i ceniony w całej Europie, lecz później zanikł na kontynencie, gdzie zrezygnowano z wygody podróżowania wierzchem, a przewagę zyskały konie wojskowe.

Jedynie na Islandii hodowano od 930 roku kuce, które umiały poruszać się tym chodem, i chroniono ich pogłowie przed napływem koni z kontynentu. Kuc islandzki zachował zdolność do poruszania się töltem, ale i inchód w tempie wyścigowym był w jego ojczyźnie kultywowany. Mniej więcej przed 30 laty także na kontynencie przypomniano sobie o nim i zaczęto importować kuce islandzkie w znacznej liczbie. Dzisiejsi potomkowie tamtych koni już mało przypominają swych przodków.

Do Europy sprowadza się także inne töltujące rasy, których jest wiele. Ameryka Północna i Południowa maja jednak najwięcej ras koni o zdolności do poruszania się takim chodem. Z południowych Stanów USA pochodzi Tennessee Walker i American Saddlebred, z Ameryki Środkowej - peruwiański Paso i Paso Fino, z Brazylii zaś Mangalarga Marchodor. Z Indii pochodzi koń rasy Kathiawari, z Afryki - kuc Basuto, a poza tym w wielu krajach zdarzają się töltujące konie wśród "normalnych" ras, np. koni arabskich.