Jak porozumieć się z koniem czyli jeździecka pokora

Wsiadając niedawno na konia określonego w stajni mianem „głupi”, „podły” i „złośliwy” nasunęła mi się myśl, jak często obarczamy nasze konie winą za niepowodzenia. Za to, że nie jest miękki w pysku, za to że nie skręca tak jak trzeba, że jego odpowiedź na łydkę nie jest wystarczająco szybka, że boi się byle czego zamiast skupić się na naszych poleceniach. 

Moje pytanie brzmi: a co Ty zrobiłeś, by Twój koń chciał dla Ciebie pracować? Otóż tak właśnie jest. Coś, co dla nas jest mniej, lub bardziej weekendowym hobby, czy pasją realizowaną codziennie, dla niego jest przede wszystkim pracą. Jest w tej trudnej sytuacji, że nie może powiedzieć „Ej, Stara, nie wyspałem się dziś i boli mnie lewa noga, ogólnie nie mam nastroju na jeździectwo”. On ma mieć zawsze siłę, czas, ochotę i talent. Stawiamy mu wymagania, które ma realizować. Dla mnie, jako osoby, która swoją pasję przekształciła w pracę i jeździ konno zawodowo, najpiękniejszym jest moment, gdy czuję, że koń mobilizuje wszystkie siły: „dobra, nie mam nastroju, ale zrobię to dla Ciebie”. 

Aby tak się stało muszę jednak wysilić myślenie i zastanowić się, co z danym koniem w danym momencie robić, by było to adekwatne do jego aktualnego stanu fizycznego i psychicznego, a jednocześnie było treningiem. To trudne, ale z drugiej strony – nikt nie mówił, że ma być łatwo… Zanim więc określicie jakiegoś konia mianem „upartego osła”, zróbcie rachunek sumienia i zastanówcie się: kiedy ostatni raz oglądał go weterynarz, kiedy zaglądał mu w zęby, czy wasze siodło jest dopasowane, czy sprawdzaliście ostatnio stan jego grzbietu, ścięgien, mięśni, czy kiedykolwiek miał robione badanie krwi, czy wymagania stawiane mu nie są zbyt wygórowane, dlaczego może nie chcieć czegoś zrobić. I najważniejsze moim zdaniem. Czy Wasz koń ma za co Was lubić?