Najcześciej uczony jest klasyczny, angielski styl jazdy wierzchem, ale widuje się także jeźdźców preferujących styl amerykański (western). Coraz więcej zwolenników zyskuje też jazda na kłusakach. Mała natomiast liczba jeźdźców uprawia obecnie hiszpański styl jazdy, który swoją historią sięga aż VII wieku. Większość dzieci i młodzieży rozpoczyna jeździecką przygodę właśnie od nauki według klasycznej szkoły angielskiej, a to poprostu dlatego, że szkółki jeździeckie zwykle uczą tego a nie innego stylu. Ponieważ podstawowe zasady jazdy wierzchem nie różnią się od siebie, zmiana stylu jazdy nie przysparza wielu problemów. Różne style jazdy wymagają jedynie różnego sposobu zakładania ogłowia i siodłania. Różnią się też trochę możliwościami oddziałowywania na konia.
Oba te style różnią się pochodzeniem i historią. Angielska szkoła jazdy sięga korzeniami do czasów antycznych i rozwijała się poprzez specjalizację kawalerii w XVIII wieku. Tą drogą stała się stylem jazdy Anglików, którzy jakieś 100 lat później omówili podstawowe zasady klasycznego stylu jazdy w kierunku skoków, ujeżdżenia i jeździeckiej wszechstronności. Pierwotnie, ten styl jazdy był przystosowany do potrzeb wojska.
Amerykańska szkoła jazdy to styl jazdy udoskonalony przez kowbojów, którzy pędząc wiele mil stada bydła musieli posługiwać się pewnymik siebie, samodzielnie pracującymi końmi. Szkoła amerykańska wywodzi się ze stylu jazdy zdobywców hiszpańskich, którzy w XVII wieku oprócz broniprzywieźli na podbity kontynent również konie. Od nich pochodzą wszystkie amerykańskie rasy koni.
Komentarze