Jazdy konnej można się uczyć w każdym wieku

Moja przygoda z końmi trwa już bardzo długo, ponieważ zaczęła się w dzieciństwie i nadal istnieje. A było to tak.

Miałam wspaniałe dzieciństwo; mieszkałam na wsi pośród pól, łąk, łanów zboża i drzew owocowych, po których uwielbiałam się wspinać. Od zawsze kochałam zwierzęta te małe i duże. Tak się złożyło, że mój dziadek, z którym mieszkaliśmy miał... konia. Przepiękną gniadą klacz z białymi skarpetkami. Dałam jej na imię Gniadusia. Najlepszą moją zabawą było jej czyszczenie i przejażdżki wozem z moim dziadziuniem. Kiedy troszkę podrosłam zaczęłam na nią wsiadać i tak to się zaczęło.

Po wielu latach, gdy już byłam całkiem dorosła pojechałam z mężem i córką na wczasy. Tak się złożyło, że mieszkaliśmy blisko stadniny. Moje uczucia odżyły i zaczęłam znowu jeździć. Jednak mnie i córce nie wystarczało krótkie przebywanie z tymi pięknymi zwierzętami. Zapragnęliśmy mieć swoje koniki. W tym celu mąż zaadoptował pomieszczenia gospodarcze na stajnie. Najpierw powstały cztery boksy, a później gdy nasze konie miały źrebaczki (a sprzedawać było ich żal) dobudowywaliśmy kolejne i tak powstała również drewniana stajnia w stylu angielskim.

Moim dziewczynkom jazda rekreacyjna przestała po pewnym czasie satysfakcjonować. Szukały czegoś więcej. Zaczęły trenować skoki i jeździć na zawody. Starsza na srokatej Kamisi , a młodsza na kucu szetlandzkim Whisky. Ale jeszcze to nie było to. Dopiero po przypadkowym obejrzeniu zawodów westernowych złapały bakcyla i zaczęły trenować westernowe dyscypliny pod okiem znanej trenerki wielokrotnej mistrzyni Polski P. Eweliny Zoń.

Już w ciągu pierwszego sezonu odniosły wiele sukcesów na zawodach eliminacyjnych, jak również na mistrzostwach Polski. Młodsza Agnieszka zajęła trzecie miejsce w kategorii dzieci, a starsza Sylwia piąte w kategorii Open . Ostatni sezon był dla nas jeszcze łaskawszy, bo oprócz miejsc medalowych w eliminacjach Aga została mistrzynią Polski w dwóch kategoriach, a Sylwia wice mistrzynią - w swojej kategorii.

Styl western różni się od jeździectwa klasycznego. Dla mnie, przede wszystkim jest naturalny, swobodny i daje o wiele więcej przyjemności z jazdy. Wygody dostarcza również siodło westernowe, które jest szerokie, miękkie i dużo bezpieczniejsze niż tradycyjne . Konie są specjalnie trenowane do tego stylu jazdy. Bardziej zaawansowani jeźdźcy kierują koniem trzymając wodze w jednym ręku i dosiadem, bez widocznego użycia pomocy .

Myślę, że jazdy konnej można się uczyć w każdym wieku, jeśli oczywiście ma się na to ochotę, a westernowy styl wprowadził możliwość jazdy bardziej bezpiecznie, komfortowo i na luzie . Traktując go jako sport trzeba włożyć dużo wysiłku, ale można oczywiście się nauczyć i brać udział w zawodach. Na temat westernu - w Polsce krążą różne mity. Ludzie, którzy nie są zorientowani najczęściej określają go jako dzikie rodeo.

W przyszłości poza treningami i zawodami planujemy rozwijać nasze rancho organizując w nim jak dotychczas lekcje jazdy konnej dla wszystkich chętnych, w różnym wieku , ogniska, rajdy, mini zawody trailowe, jak również imprezy dydaktyczne dla grup dzieci i młodzieży.

Ostatnią imprezą był Hubertus , w którym uczestniczyło dziewięcioro dzieci, zakończony oczywiście kiełbaską z ogniska i gorącą herbatką. Zziębnięte, ale szczęśliwe ogrzewały się przy ognisku, bądź przy rozpalonym kominku. Na naszej stronie internetowej można obejrzeć koniki, zdjęcia z różnych imprez, jak również przeczytać urywki z pamiętnika dotyczącego mojej ukochanej klaczy Hańczy, która w tym roku od nas odeszła mając dwadzieścia lat. Ja i moje córki pokochałyśmy konie, myślę że na zawsze, bo z tego nie da się wyleczyć.


D.K