Koń achał-tekiński

Koń achał-tekiński
Rasa konia domowego.

Wiadomo jednak, że konie te wywodzą się od koni turkmeńskich. Podczas licznych wojen i grabieży, ich hodowla zaczynała się chylić ku upadkowi. Udało się ją odbudować dzięki arabskim klaczom. Krew achał-tekińska płynie w żyłach wielu ras koni europejskich.

Uwagę zwraca swoją suchą budową ciała i lekkimi chodami. Jego kończyny są długie i smukłe, z wysoko osadzonymi stawami. Długi jest również grzbiet, a zad szeroki i silny. Pierś jest głęboka i muskularna, lecz wąska. Długa i prosta szyja nadaje achał-tekinowi dumny wygląd. Głowa jest sucha i zgrabna, o prostym profilu. Uszy są długie i drobne; oczy duże i pełne wyrazu.

Konie te słyną z wytrzymałości. Jest to rasa pustynna, więc przystosowała się zarówno do bardzo wysokich temperatur, jak i wyjątkowo niskich. Umie pokonywać bardzo długie dystanse, bez odpoczynku, czy wody.

W 1935 r. odbył się słynny na cały świat bieg z Asztabanu do Moskwy. Startowały tam konie achał-tekińskie oraz spokrewnione z nimi - jońskie. Trasa wynosiła 4128 kilometrów, z czego 960 kilometrów prowadziło przez pustynię. Wyścig trwał 84 dni. Tego rekordu nigdy nie udało się pobić. W 1960 roku, na olimpiadzie achał-tekiński ogier Absent. Konie tej rasy osiągają wiele sukcesów w sporcie, między innymi dzięki sile, wytrwałości i odporności, jakimi obdarzyła je natura.
Wzrost
klacze: 150-166 centymetrów
ogiery: 154-168 centymetrów

Maść zwykle gniada, kasztanowata, rzadziej siwa, kara lub bułana, z charakterystycznym dla tej rasy miedzianym połyskiem. Krótka, miękka sierść, cienka skóra oraz delikatna, jedwabista grzywa i ogon.

Turkmeni preferują achał-tekiny o ciemnym umaszczeniu, zaś jasne uważają za mankament urody.
Achał-tekin dysponuje elastycznymi, wydajnymi chodami; świetnie galopuje.

Jako koń wyścigowy dorównuje niemal koniom pełnej krwi.

Hodowane się je w Turkmenistanie, nazywane "skrzydłami Turkmenów".

Co roku w kwietniu mają się odbywać konkursy piękności tych koni