Koń andaluzyjski

Koń czasami bywa nadpobudliwy ale zwykle jest miły i dobry, współpracuje z człowiekiem. Jego wzrost się go od około 150 centymetrów do 160 centymetrów w kłębie jest ciepłokrwisty. Pochodzi z Hiszpanii, zamieszkuje środowisko południowe, umiarkowane. Bardzo często występuje w umaszczeniu siwym, czasami bywa gniade bądź kare, lecz rzadko spotykane są osobniki kasztanowate lub dereszowate. Użytkuje się go rekreacyjnie i w konkursie ujeżdżenia.
Koń ma atrakcyjną głowę z szerokim czołem i wypukłym nosem. Posiada grubą, wygiętą w łuk szyję, a także skośne łopatki. Ma szeroką i głęboką klatkę piersiową i muskularny zad. Konia tego charakteryzuje długa, bujna grzywa i ogon. Jaskiniowe malowidła naskalne odnalezione w południowej Hiszpanii, dotowane na ok.20000 lat p.n.e., przedstawiają prehistorycznego przodka konia andaluzyjskiego. Rasa wedle współczesnej wiedzy pochodzi właśnie od tych zwierząt.Koń andaluzyjski w miarę rozprzestrzeniania się po świecie odegrał ważną rolę w tworzeni wielu innych, takich jak lipicaner, hackney, criollo czy quarter horse. Początkowo był wierzchowcem królów, lecz w średniowieczu stracił powodzenie na rzecz cięższych, mocniejszych zwierząt, będących w stanie unieść na swym grzbiecie rycerza zakutego w zbroję. Jednak w XV wieku rozpowszechniła się broń palna, ponownie zyskał popularność, gdyż jego dumne piękno okazało się idealne dla wyższej szkoły jazdy. To jedn z najsławniejszych ras koni hiszpańskich. Jest atletyczny i szybki. Dysponuje zdumiewającą prezentacją i ekstrawagancką, wysoką, kroczącą akcją. Jako koń andaluzyjski jest nazywany na całym świecie, lecz w Hiszpanii nazywają go pura raza espanola ( czysta rasa hiszpańska ).