Koń baszkirski

Pochodzi on ze środkowej części Uralu w dorzeczu rzeki Biełaja i sąsiednich stepów Baszkirii, gdzie był hodowany przez całe wieki w stanie półdzikim, jak zwykle praktykowane to jest u plemion koczowniczych. W wyniku tej hodowli ukształtowały się dwa typy – mały baszkirski koń górski i koń baszkirski stepowy, większy i silniejszy. Pierwszy z nich ma około 135 cm wysokości w kłębie, 138 cm długości, obwód klatki piersiowej 164 cm i obwód nadpęcia 17,8 cm. Średni wzrost Baszkira stepowego wynosi 137 cm dla klaczy i 138 cm dla ogierów, obwód klatki piersiowej w popręgu 159 – 167 cm i obwód nadpęcia 17 – 19 cm. Baszkir jest krzepkim kucem o masywnej głowie i prostym profilu. Szyja jest muskularna i gruba, kłąb płaski, kłoda raczej zaokrąglona. Kończyny są krótkie, kopyta tak twarde, że konie te nie potrzebują podków nawet w rejonach górskich. Ogon, grzywa i grzywka są bardzo obfite i często faliste. Ogon jest nisko osadzony. Zimą okrywa tego konia składa się z dwóch typów włosów, co pozwala mu znosić niskie temperatury, nawet do – 40 C. Niegdyś włosów tego konia używano do wyrobu tkanin.




Koń baszkirski jest łagodnym kucem, którym łatwo powodować. Jest on sprężystym, bardzo silnym, wszechstronnym koniem plemion koczowniczych. Służył jako koń wierzchowy, juczny i zaprzęgowy. Dwa konie baszkirskie zaprzężone do sań potrafią podobno przebyć 140 km w ciągu 24 godzin, nie jedząc. Klacze produkują do 15 l mleka dziennie przez 7 – 8 miesięcy. Mleko przetwarzane jest na kumys, podszerstek zaś używany jest do wyrobu tkanin i filcu. Ze względu na swą siłę, wytrzymałość i uległość niegdyś uważany był jako koń pocztowy w całej Rosji carskiej, a także na Syberii. Prawdopodobnie stamtąd został sprowadzony do Ameryki Północnej, gdzie zaczęli hodować go Indianie od około 1800r. Obecnie hodowany jest już tylko na Uralu, gdzie krzyżowany jest z rasami rosyjskimi, aby poprawić jego predyspozycje jako konia wierzchowego.