Koń bośniacki

Ten górski koń uważany jest za jednego z najbliższych potomków tarpana leśnego. Pochodzi on z Bośni i Hercegowiny, ale szeroko rozprzestrzenił się na Bałkanach. Obecnie jego hodowla skupiona jest na terenach byłej Jugosławii, gdzie za czasów Imperium Otomańskiego miejscowy koń, krzyżowany był z końmi orientalnymi, a zwłaszcza z arabami. Następnie do krzyżówek używano ciężkich koni półkrwi, aby zwiększyć siłę konia bośniackiego. Typ konia bośniackiego nie jest więc jeszcze ustalony. Początkowo miał on wysokość w kłębie zaledwie 125 cm, obecnie zaś wynosi ona 130 cm, a nawet więcej. Ogólny kształt tułowia jest podłużny, a grzbiet stosunkowo długi. Obwód klatki piersiowej wynosił 150 – 160 cm , obecnie wzrasta. Kończyny były bardziej spionowane, gorzej ukatowane. Początkowo konie były maści dzikiej, z pręgą grzbietową, a niekiedy ze śladami pręgowania na kończynach. Obecnie dominuje maść gniada, ciemnogniada, kasztanowata. Rzadko zdarzają się osobniki siwe. Grzywa, ogon, grzywka są dość gęste. Kończyny są raczej krótkie, suche o dobrze zaznaczonych stawach. Postawa tylnych kończyn zwykle podsiebna. Kopyta są dość szerokie, stosunkowo płaskie, pokryte bardzo twardym rogiem. Ten mały koń jest wyjątkowo inteligentny i poddający się ujeżdżaniu, choć niekiedy bywa uparty. Jest mocny, wytrzymały i zręcznie porusza się w terenie górskim. W górach używany był kiedyś jako wszechstronny koń wierzchowy, zaprzęgowy, a także do niewielkich prac rolniczych. Gorzej spisuje się jako koń pociągowy. Z łatwością potrafi udźwignąć ciężar do 110 kg i pokonać do 10 km w czasie krótszym niż godzina. Używany był więc także jako koń juczny przez armię austriacką. Obecnie ulepszony typ nadaję się do sportu i rekreacji, zwłaszcza rajdów konnych. Po swoich przodkach odziedziczył przede wszystkim siłę i spokojny charakter. Osobniki krzyżowane z lipicanami, końmi noryckimi i innymi rasami używane są jako wszechstronne konie robocze.