Koń Buloński

Koń Buloński pochodzi z Francji, jest zimnokrwistym koniem. Jego wzrost może sięgać do nawet 175 centymetrów w kłębie, choć może więcej. Umaszczenia konia jest zazwyczaj siwe, choć czasami bywa kare lub kasztanowate. Żyje w środowisku umiarkowanym i chłodnym. Jego charakter jest dobry, miły i przyjemny. Konik jest żywotny.
Koń ma szlachetną głowę o oczach pełnych wyrazu. Ma delikatnie wygiętą szyję i skośne łopatki. Posiada szeroką klatkę piersiową, a także mocne nogi z skąpymi szczotkami i krzaczasty ogon. Choć oficjalnie uznany dopiero w XVII wieku, jest rasą starą, wywodzącą się prawdopodobnie od ciężkich koni z lat p.n.e skrzyżowanych z nubijskimi, sprowadzonymi przez armię Juliusza Cezara. Po krucjatach i latach hiszpańskiej okupacji wprowadzono do hodowli krew orientalna oraz andaluzyjską, które uszlachetniły i poprawiły pokrój konia bulońskiego. Rasa jest często uznawana za najbardziej elegancką i najdoskonalszą pośród koni ciężkich, z tego też względu używa się jej do poprawy innych ras. Konia bulońskiego cechują znaczna odporność i wytrzymałość oraz płynna, swobodna akcja, pozwalająca na poruszanie si ze znaczną szybkością na długich dystansach. Przed laty był sławnym zwierzęciem umożliwiającym dostawę świeżych ryb z wybrzeży do Paryża. Pracował także jako koń powozowy. Obecnie wykorzystanie tych koni jest ograniczone, lecz rząd francuski sfinansował program mający na celu uratowanie rasy przed wyginięciem. Konia tego można spotkać także pod siodłem.