Koń Cartujano

Koń ten posiada długą, barwną i dobrze udokumentowaną historię oraz należy do najstarszych, najczystszych hiszpańskich ras. Choć jest wierby oryginalnemu typowi i nie został wchłonięty przez rasę andaluzyjską, obecnie klasyfikowany jest raczej jako gałąź boczna tej rasy. Początki cartujano łączą się z nazwiskiem braci Zamora, którzy byli właścicielami kilku hiszpańskich klaczy. Jeden z nich - Andres, pewnego dnia w starym ogierze ciągnącym wóz rozpoznał swego dawnego wierzchowca z wojska zwanego El Soldado. Odkupił go i pokrył nim 2 klacze. Jedna urodziła źrebaka Esclavo, który stał się ogierem założycielem rasy cartujano. Koń ten był idealny pokrojowo i charakterologicznie, spłodził też wiele doskonałych źrebiąt. Pewnego dnia pod nieobecność Andresa jego brat sprzedał ogiera do Portugalii. Andres, gdy się o tym dowiedział, był tak zdruzgotany, że wkrótce potem zmarł. Część potomstwa Esclavo została sprzedana ok. 1736 r. niejakiemu Don Pedro, który podarował kilka klaczy kartuzjańskim mnichom. I to ich zasługą jest rozwój oraz wygląd szczepu, a co ważniejsze - utzrymanie czystości rasowej cartujano.Obecnie konie te są hodowane, utrzymywane oraz monitorowane w będących własnością państwa stadninach w Cordobie, Jerez de la Frontera i Badajoz.

Esclavo przekazał swój doskonały pokrój i inne cechy potomstwu, a posiadał kilka niepowtarzalnych - ciemne znamiona pod ogonem i dziwne wyrostki kostne na czole, przypominające maleńkie różki. W pewnym okresie konie bez tych znamion nie były uznawane za cartujano z linii Esclavo. Przekazał on także siwą maść, choć zdarzają się osobniki kare i kasztanowate. Eksterierowo zwierzęta te charakteryzują się dobrym pokrojem, mają też spokokną naturę. Szlachetna głowa jest ładnie osadzona na wygiętej łukowato, muskularnej szyi. Koń ma przyjemne dla oka opadające łopatki, głęboką klatkę piersiową, a grzbiet i zad o dobrych proporcjach. Jest lżejszy i mniejszy niż andaluzyjczyk - wzrost waha się od 150 - 160cm.