Koń czystej krwi arabskiej

Koń czystej krwi arabskiej
Jedna z najpopularniejszych ras koni gorącokrwistych, uważana często za kwintesencję piękna konia. Konie arabskie pojawiły się na Półwyspie Arabskim, co najmniej dwa tysiące pięćset lat temu.

Konie arabskie są bardzo wytrzymałe, i szybkie w galopie. Na długich dystansach nie mają sobie równych w innych rasach. Są inteligentne, wrażliwe i przywiązane do człowieka. Konie o żywym temperamencie, lecz zazwyczaj posłuszne. Koni tej rasy używano do krzyżowania z wieloma innymi rasami. Jest to najstarsza na świecie rasa koni.

Koń o lekkiej budowie ciała. Jego sylwetkę można wpisać w kwadrat. Mała, sucha głowa o profilu szczupaczym, czyli wklęsłym lub prostym. Nogi prawie „doskonałe”, choć zdarzają się lekkie wady postawy, a łopatki nie zawsze są idealne. Zad jest krótki i poziomy, ogon wysoko osadzony i noszony z charakterystycznym odstawaniem. Kopyta są twarde i wytrzymałe. Wysokość tych koni w kłębie wynosi 145 – 155 centymetrów. Występują wszystkie maści podstawowe, z wyjątkiem srokatej. Najczęściej konie te są siwe, gniade, kasztanowate, bardzo rzadko kare. Szlachetności konikowi dodaje długa łabędzia szyja i piękna głowa z szeroko rozwartymi nozdrzami.

Chody tych koni są bardzo lekkie. Galop jest szybki i wytrzymały, kłus bardzo szlachetny, jak gdyby koń unosił się w powietrzu. Stęp czasem bywa zbyt krótki.

Wyróżnia się kilka typów konia arabskiego na przykład:

Kuhailan
Typ najsilniejszy, kiedyś używany, jako koń bojowy lub użytkowy – gniady lub skarogniady, z mocną szyją, stosunkowo dużą głową i często bez szczupaczego profilu, który bywa uważany przez amatorów za cechę wyróżniającą konie arabskie.
Saklavi
To koń o wyglądzie najbliższym powszechnym wyobrażeniom konia arabskiego. Sylwetka szczupła, budowa lekka, głowa o charakterystycznej wklęsłości i dużych nozdrzach. Maść często siwa, choć zdarzają się inne. Jest jednak drobniejszy, niższy i słabszy. Ten typ araba bywa najczęściej modelem do zdjęć.
Munighi
Koń o skośnej łopatce, długich kończynach, dłuższej i węższej głowie. Maść zwykle kasztanowata. Typ bardzo wytrzymały, szybki na krótkich dystansach.
Hadban,
Hamdan
O"Bajan

Warto pamiętać, że jest to również koń użytkowy. W przeszłości używany był, jako koń bojowy, umożliwiał wojownikom pokonywanie dużych dystansów. Pomimo lekkiej budowy, bywał wykorzystywany nawet, jako koń roboczy do pracy na polu na roli. Obecnie przoduje w dyscyplinie rajdów długodystansowych, wyścigów. Coraz więcej koni arabskich pojawia sie w klasach western, w ujeżdżeniu i skokach. Są to, bowiem konie bardzo wszechstronne oraz chętne do nauki i pracy.