Koń fiording

Ten pochodzący ze Skandynawii koń jest zwykle uważany za potomka tarpana. Centrum hodowli znajduje się w zachodniej Norwegii, rejonie słynącym z fiordów, którym ta stara rasa zawdzięcza swoja nazwę. Już Wikingowie hodowali je jako konie bojowe, są one przedstawione na kamieniach runicznych. Następnie fiordingi zostały wprowadzone przez Wikingów do Wielkiej Brytanii i na Islandię, gdzie miały wyraźny wpływ na rasy lokalne. Ciągle jest to koń popularny w Europie Zachodniej. Łatwo jest go rozpoznać. Jest on bardziej elegancki od innych koni skandynawskich, ma szeroką, proporcjonalną głowę, prosty profil, małe uszy, nieco pogrubione ganasze. Wysokość w kłębie 132 – 145 cm, długość ciała 140 – 150 cm. Ma krótką szyję, zaledwie zaznaczony kłąb, kłodę muskularną i zaokrągloną, pierś szeroką. Kończyny mocne, krótkie i silne, kopyta twarde i dobrze ukształtowane. Typowe jest umaszczenie bułane z pręgą grzbietową i pręgowaniem na kończynach. Charakterystyczna dla fiordinga jest czarna pręga pośrodku jasnej grzywy. Grzywę strzyże się w kształcie półksiężyca, aby bardziej uwidocznić jej dwubarwność. Fiording jest koniem wszechstronnym, powściągliwym, mocnym, bardzo żywotnym, dobrze spisującym się zarówno w rolnictwie i uprawie lasu, jak i jako koń juczny i pociągowy. Choć porusza się drobnymi kroczkami nieprzyjemnymi dla jeźdźca, dobrze nadaje się pod siodło. Dobrze spisuje się na zawodach, jest inteligentny, odważny, bardzo zręczny, pewnie porusza się po trudnym terenie. Jest on także używany do poprawiania cech roboczych innych ras. W Republikach Czeskiej i Słowackiej krzyżowany był z hucułem, dając fiord hucuły pracujące przy uprawach leśnych. Norwegia eksportuje go na cały świat.