Koń huculski

Mimo upływu stuleci hucuły zachowały się w formie rasy prymitywniej. Eksperci przypuszczają, że ten pochodzący z huculszczyzny historycznej krainy ze wschodniej części Karpat. Konik jest pochodzenia tarpana. Ma typową, szeroką i długą głowę tego pierwotnego dzikiego konia. W XIX wieku w hodowli koni huculskich użyto prawdopodobnie koni arabskich. W dawnej stadninie radautz (Rodowice) hodowaną tę rasę o pewnym chodzie, która jest bardzo mało wymagająca i wytrzymała. Konie tej rasy sprawdzają się jako zwierzęta juczne podczas górskich wypraw. Konie huculskie od dziś są używane w gospodarstwach rolnych w Karpatach jako posłuszne zwierzęta juczne. Te łagodne koniki o łagodnym usposobieniu świetnie nadają się na kuce wierzchowe dla dzieci.

Wygląd:

Wzrost
127-137cm w kłębie


Budowa
ciężka głowa i prostym, czasem garbonosym profilu. szyja krótka, muskularna, wysoko osadzona, kłąb niski, grzbiet mocny. Tułów krótki i zwarty, zad ścięty, ogon nisko osadzony. Zarówno ogon, jak i grzywa są gęste i długie. Kończyny krótkie, silne, o wyraźnych stawach.

Umaszczenie
Początkowo przeważały maści dzikie, obecnie najczęstsze są gniade, ciemnogniade, myszate i kare. Maść srokata świadczy o dopływie obcej krwi. Hucuły często posiadają pręgę na grzbiecie oraz zebrę - pręgowanie na kończynach.

Charakter
Konie huculskie charakteryzuje wrodzony spokój i zrównoważenie. Są to konie niezwykle inteligentne - zanim wejdą na kładkę, uważnie zbadają ją kopytem, świetnie radzą sobie z otwieraniem boksów czy pokonywaniem ogrodzeń pastwisk. Jako konie juczne są odporne, zaradne i wytrzymałe. Jako wierzchowce - spokojne, zrównoważone, godne zaufania.

Użytkowość
Z racji niewielkiego wzrostu i łagodnego charakteru hucuły wspaniale sprawdzają się jako wierzchowce dla dzieci i młodzieży, nie tylko do jazdy rekreacyjnej, ale także sportowej. Uważane są za niezłych skoczków (potrafią przeskoczyć przeszkodę wysokości ponad 140 cm, co przy ich niskim wzrośnie jest niezłym osiągnięciem). Wykorzystywane są też w hipoterapii. W karpackich gospodarstwach rolnych do dzisiaj używane są jako zwierzęta juczne (transportują np. pnie drzew).