Koń huculski

Niektórzy hippolodzy zaliczają hucuła do kuców nordyckich, inni do rodziny tarpana. Prawdopodobnie pochodzi In jednak od miejscowego gatunku koni ze wschodnich Karpat. Byłby więc spokrewniony z tarpanem leśnym. Z czasem krzyżowany był z końmi z sąsiadujących równin, rzadziej z rasami orientalnymi. Hucuł jest koniem średniej wielkości, wysokość w kłębie 142 cm, obwód klatki piersiowej około 150 cm, odwód nadpęcia 20 cm. Jest to koń o silnym kośćcu, ciężkiej głowie i prostym, a rzadziej garbonosym profilu.

Szyja jest krótka, muskularna, dość wysoko osadzona, kłąb jest niski, grzbiet mocny. Ogon nisko osadzony, długi i gęsty, gęsta jest także grzywa i grzywka. Stawy kończyn są wyraźne, zad często podstawiony.

Początkowo przeważały u tych koni maści dzikie, dzisiaj dominują gniade i ciemnogniade. Białe odmiany zdradzają dopływ obcej krwi. Hucuł charakteryzuje się długowiecznością, powściągliwością i znaczną siłą. Jest znakomicie przystosowany do trudnych warunków górskich. Biorąc pod uwagę jego wzrost ma wyjątkową siłę, stąpa pewnie i zręcznie. Przez cały rok utrzymywany jest na pastwiskach i rzadko dokarmiany.

Początkowo był to koń wszechstronny – wierzchowy, juczny, używany także do lekkich zaprzęgów lub drobnych prac rolniczych. Później udowodnił swoje zalety jako koń taborowy, a następnie był używany do zrywki drewna. Aby zwiększyć jego wymiary krzyżowany był z fiordingiem i koniem noryckim. Dziś w zasadzie nie jest już użytkowany jako koń roboczy, ale jako koń spacerowy, do nauki dzieci i hippoterapii. Selektywna hodowla prowadzona jest w Topolcinkach na Słowacji oraz między innymi w stadninie w Siarach w Polsce, a także w Rumunii i na Ukrainie.

Wiele tych koni znajduje się w rękach prywatnych hodowców.