Koń jakucki, konie rosyjskie

Koń jakucki został prawdopodobnie wprowadzony do Jakucji z okolic jeziora Bajkał w XIII i XIV w. Przystosował się do wyjątkowo nie sprzyjających miejscowych warunków, stał się jedną z najmocniejszych i najmniej wymagających ras. Powstały dwa typy: mały koń wierchojański i bardziej proporcjonalny koń ze środkowej Jakucji. Ma on wysokość w kłębie około 134 cm, jego obwód klatki piersiowej wynosi 166 cm, a obwód nadpęcia 18 cm. Klacze są mniejsze i delikatniejsze. Głowa jest ciężka, szyja krótka i zwarta. Kłąb niski.

Kończyny krótkie, często występuje krowia postawa tylnych kończyn, kopyta są twarde. Szyja i ogon są bardzo obficie owłosione, grzywka gęsta. Zimą okrywa włosowa jest gęsta z grubą warstwą podszerstka i przypomina sierść grubowełnistej owcy. Najczęściej spotykane maści to siwa, szpakowata i jasne maści prymitywne. Koń jakucki jest koniem żywym, energicznym, o szybkich, krótkich chodach. Jest to koń wszechstronny, odporny na ujemne temperatury, bardzo silny i żywotny.