Koń jutlandzki

Jego ojczyzną jest duński Półwysep Jutlandzki. Ta bardzo stara rasa była ceniona już w średniowieczu, jako rasa koni wojennych. Podobne typy koni były hodowane w północnych Niemczech i Holandii. Konie podobnego typu zostały sprowadzone przez wikingów do Anglii. Przypuszczalnie stadniny zaczęły bardzo wcześnie wymieniać między sobą ogiery, aby wyhodować mocne konie dla swoich rycerzy.

Od XIX wieku ogromne znaczenie dla rozwoju tej rasy miały przede wszystkim konie rasy York shire coach horse Cleveland bay i suffolk punch.

Najlepsze konie pochodzą od urodzonego w 1859r ogiera Oppenheim, który przypuszczalnie zawierał dolew angielskiej rasy shire i suffolk. Konie jutlandzkie wywarły także wpływ na hodowli innych ciężkich ras koni. Te moce i wytrzymałe konie pociągowe mają zrównoważone i łagodne usposobienie.

Wzrost:
155-165 cm w kłębie

Wygląd
Koń ten jest zwierzęciem mocnej, krępej budowy i średniej wielkości. Jego głowa jest duża i raczej nieforemna, ale o poczciwym wyrazie. Szyja krótka, masywna, muskularna, osadzona na bardzo silnie umięśnionych łopatkach. Klatka piersiowa bardzo głęboka i szeroka, kłoda zwarta, okrągła, kłąb płaski, grzbiet krótki. Zad rozłupany, masywny, muskularny. Kończyny krótkie, o obfitych szczotkach i dużych, płaskich kopytach o raczej miękkim i mało wytrzymałym rogu. Zarówno ogon jak i grzywa bardzo obfite, nie powinny być przycinane.

Maść:
Podstawową maścią koni jutlandzkich jest ciemnokasztanowa z jasną grzywą, ogonem i szczotkami. Niedopuszczalne są maści kare i gniade.

Użytkowanie
W XII wieku Duńczycy używali tych ciężkich, zimnokrwistych koni jako wierzchowców dla rycerstwa. Jeszcze wcześniej dosiadali ich prawdopodobnie Wikingowie. Później używane były też w pracach polowych i transporcie. Obecnie znane są z zaprzęgów reklamowych, a co za tym idzie – pokazów, konkursów i imprez okolicznościowych.