Koń kabardyński - górskie konie hodowlane

Koń kabardyński - Temat górski koń hodowlany jest przede wszystkim na środkowym Kaukazie, a także w Dagestanie i Armenii. Spokrewniony z końmi mongolskimi, koń kabardyński był niegdyś mniejszy niż obecnie. Nawet dziś można jeszcze spotkać na Kaukazie osobniki w prymitywnym typie. Współczesny koń kabardyński jest wynikiem krzyżówki przede wszystkim z karabachem, ale również z rasami irańskimi i turkmeńskimi. Charakteryzuje się przede wszystkim bardzo mocnymi nogami i siłą. Są to cechy ważne w rejonach górskich. W kłębie 142 – 152 cm, ogiery są zwykle większe; obwód w popręgu około 170 cm, obwód nadpęcia 17 – 20 cm. Głowa jest duża, profil wyraźnie garbonosy. Łopatki umięśnione, dość spionowane. Kłąb jest mocny, lędźwie silne, kończyny suche i dość krótkie. Koń kabardyński ma tendencje do podstawiania zadu. Kopyta płaskie, twarde i nie wymagają kucia.

Najczęściej spotykane maści to ciemnogniada i kara, kasztanowata i siwa występują rzadziej. Ogon i grzywa są stosunkowo gęste, okrywa włosowa twarda, skóra grubsza niż u koni stepowych, włosy cieńsze niż u koni minusin. Koń ten daje się łatwo ujeżdżać, jest posłuszny i łagodny. Ma znakomity zmysł orientacji i z łatwością radzi sobie z niebezpieczeństwami i klimatem rejonów górskich. Znakomicie potrafi pokonywać rwące potoki. Ze względu na żywotność używany jest do poprawiania innych ras górskich. Nadaje się pod siodło, jako koń juczny i do lekkich prac rolniczych. Tabuny cały rok spędzają na pastwisku i tylko zimą są dokarmiane. W sporcie szczególnie dobrze sprawdza się na wyścigach. Mieszańce, takie jak konie anglo-kabardyńskie, są znakomitymi końmi wyścigowymi. Koń kabardyński słynie od XVI w. ze swej siły, wytrzymałości, żywotności, a jego hodowla prowadzona jest od początku tego wieku. Koń kabardyński