Koń kabardyński

Koń kabardyński.
Rasa to wykształciła się w XVI wieku w górskim rejonie północneogo Kaukazu, z krzyżwek koni: turkmeńskich, perskich, arabskich oraz innych ras zamieszkujących tamte tereny. Koń kabardyński świetnie radzi sobie w trudnym terenie. Może być użytkowany bez podków, za względu na twardość kopyt. Koń ten jest bardzo wytrzytmały i odporny. Posiadają też nie zwykły dar odnajdywania drogi do domu zmysł bardziej wyczulony niż u innych ras). Po rewolucji w 1917r. liczba tych koni drastycznie zmalała, więc podjęto wysiłki aby ją odtworzyć.
Zawsze były to konie drobne, i szczupłej ale mocnej sylwetce. Kabadryńce zwykle osiągają wzrost 150-155cm w kłębie. Są zwrotne i szybkie, dobrze wykorzystują pokarm. Mają grabonosą głowę, dość krótką, muskularną szyję. Łopatki są strome i potężne. Nogi są krótkie, mocne i szczupłe. Umaszczenie zwykle bywa gniade lub kare. Część wierzchowców tej rasy naturalnie potrafi poruszać się inochodem, ale nie poruszają się cwałem, ani żadnym chodem wyciągniętym.