Koń Knabstrupp

Koń Knabstrupp

Historia rasy:
pramatka tej rasy została przywieziona na początku XIX wieku przez hiszpańskiego oficera do Danii, sprzedał ją rzeźnikowi, wędrówka tarantowatej klaczy zakończyła sie w majątku Knabstrupp tam została pokryta ogierem fryderyksborskim.

Póżniej do hodowli tej rasy wprowadzono ogiery pełnej krwi angielskiej, poprawiono tym samym ich wytrwałość i ruch.
Od tamtej pory rasa ta jest wszechstronna i hoduje się ją w małych amatorskich hodowlach.
rasa ta jest lżejsza od koni fryderyksborskich, są spokojniejsze i bardziej pojętne.

wzrost:
ok 155cm w kłębie

Budowa
Współczesne konie knabstrupskie są nieco lżejsze i mniejsze od koni fryderyksborskich, maścią i wyglądem najbardziej przypominają konie appaloosa. głowa delikatna, szlachetna, o prostym profilu. Uszy niewielkie, ruchliwe. Oczy otacza charakterystyczna biała twardówka (podobnie, jak u koni appaloosa). Szyja jest mocna, długa i giętka, kłąb wyraźny. Grzbiet silny i muskularny, zad mocny, zaokrąglony. Kończyny tylne silne, o wyrazistych stawach skokowych. Kopyta płaskie, często o pręgowanym rogu. Grzywa i ogon niezbyt bujne.

Umaszczenie
Kiedyś jedyną maścią koni knabstrupskich była maść tarantowata (cętki musiały być jak najbardziej widoczne i sięgać aż do kopyt). Obecnie spotyka się też Knabstrupy dereszowate.

Charakter
Rasa zawdzięcza swojej słynnej założycielce ważną cechę – łagodność i spokojny temperament. Konie knabstrupskie słyną z uległości i przyjacielskości. Z tego powodu jest to rasa doskonała także dla początkujących jeźdźców.

Użytkowanie
Knabstrup to doskonały koń rekreacyjny, posiadający zdolności do jazdy westernowej. Z powodu swojego oryginalnego umaszczenia (oraz łagodności i uległości) często bywa wykorzystywany w cyrku (jako koń do woltyżerki). Pięknie prezentuje się też w różnego typu zaprzęgach.