Koń lipicański

Lipicaner pochodzi z Słowenii. Ma od 150 centymetrów do 160 centymetrów w kłębie. Umaszczenie jest prawie zawsze siwe. Żyje w środowisku umiarkowanym i chłodnym. Użytkuje się go wierzchowo i zaprzęgowo. Bardzo ważną rolę odgrywa w Hiszpańskiej Szkole Jazdy w Wiedniu. Jest inteligentny i zawsze gotowy do współpracy, jest miły i spokojny. Koń ma ładnie osadzony ogon i potężny, owalny zad. Koń ma zwartą kłodę i skośne łopatki. Posiada głęboką klatkę piersiową. Ma dużą, atrakcyjną głowę na krótkiej, grzebieniastej szyi. Choć rasa pochodzi ze Słowenii, to jest nierozerwalnie powiązana z Hiszpańską Szkołą Jazdy w Wiedniu, konie odgrywają tam bardzo ważną rolę wierzchowców z Hiszpanii. Nazwa pochodzi od stadniny Lipica, założonej w 1580 roku, przez arcyksięcia Karola II, syna austriackiego cesarza Ferdynanda I. Andaluzyjskie i berberyjskie ogiery krzyżowano tam z lokalnymi klaczami, które pomimo mizernej postury, były odporne i dysponowały wysoką, kroczącą akcją. Lipicany są prawie bez wyjątku siwe. Rodzą się skarogniade lub kare i jaśnieją wyraz z wiekiem. Niektóre pozostają ciemne, a w śród koni w Hiszpańskiej Szkole Jazdy w Wiedniu tradycyjnie jest zawsze jeden gniady. Najlepsze okazy są trenowane dla potrzeb wiedeńskiej szkoły, gdzie publicznie prezentują szkołę na ziemią, wykonują figury takie jak capriola, lewada czy też ballotada. Konie te są sławne też jako wierzchowce, w popularnej konkurencji ujeżdżenia.