Koń małopolski

Koń małopolski symbolu "m.xo"
Koń półkrwi angloarabskiej i arabskiej hodowane w Małopolsce (stąd ta nazwa „małopolski”), nieco mniejsze i lżejsze od koni wielkopolskich, (o których pisałam wcześniej), ładne, o suchej budowie, doskonałym ruchu, dobrze wykorzystujące paszę, wytrwałe i dzielne w pracy. Cechy: długowieczność, dobre wykorzystanie paszy i niewybredność, odporność na choroby i trudne warunki bytu oraz wytrzymałość w pracy.
Klacze zostały uszlachetniona końmi orientalnymi: perskimi, turkmeńskimi, tureckimi i arabskimi. Urodzony w 1947 roku w Wojcieszkowie siwy ogier Ramzes miał znaczny wpływ na hodowlę koni holsztyńskich i westfalskich. Konie w typie wierzchowym, eleganckie, wytrzymałe, o średnich wzroście, najczęściej w typie angloarabskim. Głowa niewielka, zbliżona wyglądem do arabów. Szyja długa, kark lekki. Kłąb zaznaczony wyraźnie, łopatki czasem strome. Zad lekko ścięty, dobrze umięśniony. Kończyny długie, kopyta względne, bez szczotek pęcinowych. Występują wszystkie maści. Wysokość w kłębie wynosi około 158-165 centymetrów.
Rasa małopolska ma cztery odmiany:
1. Kielecką,
2. Lubelską,
3. Sądecką,
4. Dąbrowsko-tarnowską.
Wyselekcjonowaną hodowlę konia małopolskiego jest w: Walewicach, Janowie Podlaskim, Ochabach, Stadnina Koni Prudnik, Udorzu i Kalnikowie oraz Stadnina Koni Michałów (hoduje konie o maści tarantowatej.)
Związek Hodowców Koni Małopolskich zrzesza miłośników konia małopolskiego.