Koń mongolski

Koń mongolski


Zamieszkuje on przede wszystkim Mongolię, północno – wschodnie Chiny i Tybet. Jego wygląd, kościec i uzębienie ma wiele cech wspólnych z koniem Przewalskiego. Koń mongolski jest silny i wytrzymały. Istnieje wiele odmian lokalnych, różniących się od siebie, niektóre z nich uległy wpływowi innych ras. Najbardziej znane to wuchumusin, hailar, sanyo, sanpei i Ili. Koń mongolski jest dość niski, niekiedy bywa więc zaliczany do kuców, bo jego wysokość wynosi 129 – 145 cm, obwód klatki piersiowej około 150 cm, obwód nadpęcia prawie 17 cm. Głowa jest ciężka i dość szeroka, profil wypukły czyli garbonosy. Kłąb jest niski, klatka piersiowa głęboka, kłoda mocna, kończyny wyraźnie krótkie.



Często mają krótkie podudzie. Zimą włos jest długi i obfity, ogon i grzywa gęste, grzywka jest dluga, ganasze silnie owłosione, a na pęcinach często są widoczne szczotki. Oczy są małe, uszy krótkie i spiczaste. Kopyta krągłe i bardzo twarde. Maści dzikie – myszate, szpakowate, skarogniade, kasztanowate, kare i gniade. Najmniejsze koniki mongolskie żyją na pustyni Gobi, największe to ili w północno – zachodnim dorzeczu Dżungarii, krzyżowane z rasami rosyjskimi ( około 150 cm ). Najbardziej elegancką odmianą jest wuchumusin z północnej Mongolii, hodowany na żyznych stepach.



Koń mongolski jest koniem uniwersalnym, może służyć jako zwierzę juczne lub wierzchowe, dostarcza także mleka i mięsa. Klacze po porodzie są przez trzy miesiące dojone. Mleka używa się do wytwarzania sfermentowanego napoju – kumysu i sera. Ten odporny koń pozostawił swój ślad w historii w okresie najazdów mongolskich. Choć jest to jedna z najstarszych, udomowionych ras koni, zmieniła się ona mało, zachowując niektóre cechy swych dzikich przodków.