Koń odlenburski

Ta dawna rasa koni gorącokrwistych powstała w rejonie położonym między ujściem Elby a rzeką Weser. Wywodzi się z pogłowia koni fryzyjskich, uszlachetnionych domieszką krwi koni andaluzyjskich, neapolitańskich, berberyjskich i yorkshire coach. Oldenburg ma 165-175 cm w kłębie, choć może dochodzić nawet do 180 cm. Obwód klatki piersiowej wynosi około 200 cm. Szyja długa i mocna, wysoko osadzona, noszona w sposób typowy dla ciężkich koni zaprzęgowych. Głowa jest raczej ciężka, o wklęsłym profilu i pogrubionych ganaszach. Klatka piersiowa jest wyjątkowo głęboka i szeroka. Kłąb praktycznie nie zaznaczony, grzbiet długi i mocny, lędźwie solidne, kończyny tylne wyjątkowo silne. Ogon osadzony stosunkowo wysoko. Kończyny niezbyt długie, mają zdrowe stawy i poprawnie zbudowane dość duże kopyta. Ruchy oldenburga nie są szybkie, ale poprawne, sprężyste, stosunkowo wysokie. Jest to znakomity skoczek o bardzo zrównoważonym temperamencie. Sprawdził się jako znakomity koń pociągowy i wszechstronnie użytkowany w rolnictwie. Przez ostatnich czterdzieści lat selektywna hodowla doprowadziła do powstania pierwszorzędnego konia wierzchowego, nadającego się do ujeżdżania. Obecnie występuje w całej Europie i Ameryce Płn. Preferowane maści to skarogniada, gniada i kara.