KOŃ PRZEWALSKIEGO

Odkrycie, a raczej ponowne odkrycie konia Przewalskiego miało miejsce w roku 1879 w rejonie gór Tien-szan przez podpułkownika armii carskiej Rosji, Mikołaja Michajłowicza Przewalskiego. Mikołaj Przewalski, uznany jest za odkrywcę konia, jednak w rzeczywistości o obecności stad dzikich tych koni donoszono już wiele lat wczśniej. Na przykład angielski naturalista Hamilton Smith dokonał szczegółowego opisu tych koni 1814r.
W 1889r. rosyjscy przyrodnicy złowili 4 konie Przewalskiego we wschodniej Dżungarii, na obrzeżach pustyni Gobi. Rok później złowiony został ogier i 2 klacze, które trzymane były na Ukrainie. W ciągu kolejnych 12 miesięcy dużą ekspadycję zorganizował Karol Hagenbach, wynajęty do utworzenia księcia Bedford. Przy pomocy Kirgizów schwytał 17 młodych ogierów oraz 15 klaczek. Te okazy umożliwiły zoologom wnikliwe ich zbadanie, co wkrótce uczyniono przekonując się, że jest to gatunek o wyjątkowych cechach.

Koń Przewalskiego na wolności jest agresywny i niepohamowany. W zimie wędruje na północ, wiosną zaś wraca na południe.
Koń Przewalskiego ma średnio 132cm w kłębie. Jest maści bułanej, w której jasne włosy mają barwę piaskową. Na nogach mają czarne podpalania do stawów nadgarstkowych i skokowych, często mogą występować pręgowania. Grzywa i ogon są mieszaniną wlosów czarnych i jasnych. zwykle występuje ciemna pręga biegnąca wzdłuż grzbietu, a także poprzeczna pręga przez łopatki. Grzywa jest charakterystyczna dla form prymitywnych, wyrasta na ok. 20 cm i nie opada jak u konia domowego, na bok szyi. Włosy grzywy są sztywne, nie ma grzywki a jeśli jest to bardzo krótka. Włosy u nasady ogona są krótkie jak u osła, a od połowy długości zaś długie. Głowa jest długa, ciężka o prostym profilu, z pewną skłonnością do wypukłego czoła. Oczy osadzony wysoko, bliżej uszu. Sierśc wokół oczu i charp jest jaśniejsza w odcieniu niż umaszczenie reszty ciała.