Koń wielkopolski

Koń wielkopolski - symbol rasy: "wlkp".
To szlachetny, gorącokrwistym koń wierzchowy, hodowanym w Polsce, użytkowanym w sporcie i rekreacji jeździeckiej. Rasa wywodzi się z dawnych ośrodków hodowlanych w Sierakowie, Gnieźnie i Starogardzie.

Rasa ta powstała w wyniku połączenia koni mazurskich, populacji koni trakeńskich i odmiany poznańskiej, z krwią angloarabską i półkrwi angielskiej. Obydwie odmiany wywodziły się od koni trakeńskich i wschodniopruskich i powstały także przy udziale reproduktorów berbeckich, oldenburskich, meklemburskich i innych. Rasę uszlachetniano krwią angielską, półkrwią angielską i angloarabską.

Wyglądem zbliżony do konia trakeńskiego. Głowa szlachetna, szyja długa i prawidłowo osadzona. Właściwe dla koni wierzchowych długie łopatki, kłąb wyraźnie zaznaczony. Mocny, ścięty, doskonale umięśniony zad. Solidne, długie kończyny, bez szczotek pęcinowych. Dobre chody, zadowalające zdolności skokowe. Występują wszystkie maści. Wysokość w kłębie około 165 centymetrów. Obwód klatki piersiowej to: od 170 do 210 centymetrów.

Główne ośrodki hodowli to stadniny koni w:
Racocie (wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim),
Książu,
Gnieźnie,
Starogardzie Gdańskim,
Partynicach,
Stadnina Koni Liski,
Stadnina Koni Pępowo,
Stadnina Koni Dobrzyniewo,
Stadnina Koni Kadyny,
Stadnina Koni Plękity,
Stadnina Koni Rzeczna.