Koń wielkopolski

Koń wielkopolski – jest koniem użytkowanym w sporcie i rekreacji jeździeckiej. Rasa ta powstała na skutek uszlachetniania miejscowego pogłowia końmi wschodniopruskimi i trakeńskimi oraz w mniejszym stopniu innymi rasami półkrwi pochodzenia zachodniego. Głównym ośrodkiem hodowli konia wielkopolskiego była stadnina (zlikwidowana) i założone w 1829 roku Stado Ogierów w Sierakowie. Znaczny udział w tworzeniu tej rasy miały konie pełnej krwi.
Rasa wielkopolska została ustanowiona w roku 1965. W rasie tej występują dwie odmiany:

1. poznańska
2. mazurska

Symbol rasy: wlkp
Wśród koni tej rasy dominuje umaszczenie kasztanowate (40%) oraz gniade (35%), spotyka się także siwe (12%) oraz kare (10%).

Wymiary koni rasy wielkopolskiej:
Wysokość w kłębie: 150-180 cm
Obwód klatki piersiowej: 170-210 cm

Główne ośrodki hodowlane w Polsce:
Stadnina koni w Racocie, Książu, Gnieźnie, Starogardzie Gdańskim, Partynicach, Strzelcach Opolskich - stadnina zlikwidowana.