Konie maści rozjaśnianych - biało szarej

Konie maści rozjaśnianych

Izabelowata – sierść koni izabelowatych, może przyjmować odcienie od jasnokremowego po głęboko złoty, nieraz bardzo ciemny. Zdarzają się osobniki o odcieniu czerwonym, przypominającym maść kasztanowatą, z którą często bywają mylone. Występuje też sytuacja odwrotna. Haflingery fenotypowo przypominają konie izabelowate, lecz nie posiadają genu CCR i są, bez wyjątku, jasnymi kasztanami z konopiastą grzywą i ogonem. Ogon i grzywa koni izabelowatych są zazwyczaj bardzo jasne, nawet białe. Zdarzają się jednak osobniki z włosami bardziej zbliżonymi do koloru ich sierści. Znacznie rzadziej mogą występować konie o włosach ciemniejszych. Wzorzec koni izabelowatych (palomino), wskazuje sierść o odcieniu głęboko złotym, przypominającym świeżo wybitą złotą monetę, przy wyraźnie jaśniejszej grzywie i ogonie. Konie izabelowate często charakteryzuje jaśniejsza (kremowa) sierść w sezonie zimowym, która na lato powrotnie przybiera odcień złocisty. Również źrebięta nieraz rodzą się znacznie jaśniejsze, niż przyjdzie im być w wieku dorosłym.

Jelenia – konie maści jeleniej mają sierść barwy od kremowej po złotawą, a nawet brązową. Zdarza się, że sierść jest na tyle ciemna, że koń zostaje mylony z gniadym. Dolne partie kończyn, grzywa i ogon oraz końcówki uszu koni ulegają dylucji (rozcieńczaniu) pigmentu (lub ulegają w niewielkim stopniu) i pozostają czarne lub ciemnobrązowe. Jasno zabarwione włosy ochronne (ang. guar hairs) często narastają na zewnętrzne partie grzywy i ogona, nadając grzywie charakterystyczne „pasemka”.

W zależność od tego, jaką maścią podstawową charakteryzuje się koń, wyróżniamy następujące maści:

Cremello – sierść koni kasztanowatego przyjmuje barwę kremową – mogącą różnić się co do odcienia. Grzywa i ogon jasne, kremowo – białe.

Perlino – zasadnicza maść konia to gniada. Sierść konia kremowa, dolne partie kończyn przy braku odmian zazwyczaj pozostają nieco ciemniejsze. Podobnie grzywa i ogon, które mogą być barwy kawowej, żółtej lub beżowej.

Kremowa przydymiona – zasadnicza maść konia kara. Sierść kremowa – podobnie jak w poprzednich odmastkach, aczkolwiek często posiadająca odcień kawowy. Ogon i grzywa zazwyczaj ciemniejsze – kawowe, żółtawe lub popielate.

Bułana – charakterystyczną cechą osobników maści bułanych, jest zawsze obecna ciemniejsza pręgą biegnąca wzdłuż grzbietu, utworzona przez sierść, która nie ulega zmianom w pigmentacji. Dodatkowo często występuje pręgowanie przednich kończyn oraz smugi odchodzącej poprzecznie od pręgi grzbietowej w okolicach szyi i kłębu. Często obejmują one również okolice łopatek. O wiele rzadziej stwierdza się pręgowanie kończyn tylnych oraz charakterystyczne znakowanie głowy. Są to cechy osobników prymitywnych. Sierść koni maści bułanej jest płowa i może przyjmować barwę od jasnobeżowo-żółtej po ciemniejszą, jasnobrązową. Zasadnicza część włosów grzywy i ogona jest czarna, lecz włosy po zewnętrznej stronie grzywy jak i te znajdujące się przy nasadzie ogona, zwykle mają kolor jasny, zbliżony do białego. Głowa konia jest zazwyczaj koloru podobnego do tułowia, czasami ciemniejsza, nigdy jednak nie jest ona jaśniejsza. Kończyny są zawsze znacznie ciemniejsze od sierści występującej na tułowiu i mogą przybierać barwę czarną, brunatną lub ciemnobrązową. Podpalanie nie powinno jednak przekraczać stawów pęcinowych. Niektóre osobniki posiadają jasną obręcz na koronce. Typową cechą tego umaszczenia, pozwalającą odróżnić konie maści bułanej od jelenich to już wcześniej wspomniana obligatoryjna czarna pręga biegnąca wzdłuż grzbietu konia oraz często występujące pręgowanie kończyn i łopatek zwykle nie spotykane u osobników maści jeleniej. Zwykło się wyróżniać trzy odcienie tej maści:

- jasnobułany – sierść jasna, żółtawa
- bułany – sierść nieco ciemniejsza, żółtawobrązowa
- ciemnobułany – czasami określany jako wilczaty, sierść ciemniejsza, brązowa
- czerwono-bułany – ruda sierść, często z trudnym do spostrzeżenia białym rozjaśnieniem; grzywa i ogon są zwykle zbliżone do barwy tułowia lub jaśniejsze, przy czym włosie jest często mieszane i rozwarstwione. W jego skład mogą wchodzić włosy białe, szare, brązowe i rude.

Czarne włosy mogą występować jedynie w śladowych ilościach. Kolor kończyn jest znacznie zróżnicowany i może być ciemniejszy lub jaśniejszy od kłody, czasami z widocznie rozjaśnionymi koronkami. Pręga biegnąca wzdłuż grzbietu konia jest ciemniejsza – brązowa lub ruda. Wyróżniamy następujące odmastki:
 jasnoczerwono-bułaną – sierść jasnoruda przy jaśniejszym, mieszanym włosiu grzywy i ogona
 czerwono-bułaną – sierść ruda, zbliżona do maści kasztanowatej; grzywa i ogon podobne,czasami o nieznacznie jaśniejszym, mieszanym włosiu

Szampańska – bardzo charakterystyczną cechą koni maści szampańskiej jest śniada, nakrapiana (piegowata) skóra. Jest ona zabarwiona różowawo, czasem beżowo i nie jest całkowicie pozbawiona pigmentacji jak w przypadku koni białych lub skóry znajdującej się pod białymi odmianami. Piegi znajdują się na powierzchni całego konia, aczkolwiek najliczniej występują w okolicach nozdrzy, oczu, genitaliów, odbytu. W tych też miejscach, z powodu braku lub znacznie rzadszej sierści, są one najłatwiejsze do zauważenia. Inną cechą, specyficzną wyłącznie dla koni tej maści, jest bursztynowy kolor oczu. Źrebięta rodzą się z niebieskimi oczami, które z czasem stopniowo zmieniają barwę na zieloną, by w końcowej formie przejąć kolor bursztynowy. W niektórych przypadkach, oczy nie przechodzą przez wszystkie etapy zmiany barwy, pozostając niebieskie lub zielone. Sierść konie maści szampańskiej, może przyjmować rozmaite odcienie barwy złocistej, rdzawej lub szaro-brązowej. Letnią sierść często charakteryzuje metaliczny połysk, choć nie jest to regułą. Równie często występuje tzw. „odwrotna jabłkowitość” objawiająca się ciemniejszymi plamkami otoczonymi jaśniejszą sierścią. Grzywa i ogon mogą być jaśniejsze, ciemniejsze lub zbliżone do koloru sierści. W zależności od maści podstawowe, wyróżnia się następujące odmastki:

- złoto-szampańska – powstała na podłoży maści kasztanowatej; konie tej maści zazwyczaj posiadają złocisto zabarwioną sierść w połączeniu z jaśniejszą (konopiastą) grzywą i ogonem
- bursztynowo-szampańska – powstała na podłożu maści gniadej; sierść konia złocisto beżowa, natomiast dolne partie kończyn, grzywa i ogon barwy ciemniejszej (odcienia brązowego); grzywa i ogon są zazwyczaj ciemniejsze od kończyn, lecz często posiadają jaśniejsze włosy ochronne przy brzegach (tzw szron); konie tej maści często rodzą się ze skórą wyraziście różową, która z czasem blaknie i zostaje nakropiona piegami
- szampańska klasyczna – powstała na podłożu maści karej; sierść konia trudnej do określenia barwy, głęboko szara mogąca wpadać w odcień liliowy; grzywa, ogon oraz dolne partie kończyn barwy zbliżonej do sierści lub często ciemniejsze, wpadające w brąz

Srebrna – konie maści srebrzystej przypominają i są często błędnie opisywane jako kasztanowate z konopiastą grzywą i ogonem. Włosy ich grzywy i ogona, w odróżnieniu od konopiastych, mają jednak ciemne cebulki. Można przyjąć następujący podział maści:

- kasztanowato-srebrna – może się zdarzyć, że od z pozoru kasztanowatego osobnika uzyskamy srebrne potomstwo
- gniado-srebrna – sierść koni gniadych zostaje rozjaśniona do koloru czerwonawo-pomarańczowego, dolne partie kończyn oraz końcówki uszu tych koni są czekoladowe lub nawet beżowe; grzywa i ogon koloru blond, wśród których mogą występować srebrzysto-czarne pasemka
- skarogniado-srebrna – sierść koni skarogniadych przyjmuje charakterystyczną ciemnosiwo-niebieską barwę z jaśniejszymi pomarańczowymi refleksami; grzywa i ogon zawierają zarówno czarne, jak i blond włosy, nadając im charakterystyczny srebrzysty wygląd
- karo-srebrna – sierść tych konie może przyjmować charakterystyczne srebrzysto-jabłkowite lub też czekoladowe zabarwienie; w pierwszym przypadku, sierść konia ma barwę sepii i zawiera jaśniejsze, kremowe plamki (jabłka); osobniki bywają tak jasne, że przypominają maść siwą jabłkowitą; grzywa i ogon jasne, konopiaste lub koloru kości słoniowej; w drugim przypadku na sierści konia nie występuje jabłkowitość, jest ona jednolicie brązowa, zazwyczaj odcienia czekoladowego; grzywa i ogon barwy konopiastej lub srebrzystej, rzadziej ciemniejsze, bardziej zbliżone do koloru sierści

Myszata – konie maści myszatej charakteryzuje szaro-popielata sierść, często wchodząca w brąz. W obrębie maści występuje jednak znaczne różnicowanie i spotyka się zarówno osobniki o sierści biało-, żółto-, czerwono- lub srebrno-szarej, aż po bardzo ciemne zbliżone wyglądem do koni karych. Głowa umaszczona jest podobnie, nieraz ciemniejsza, lecz nigdy nie jaśniejsza od sierści pokrywającej kłodę konia. Dolne partie kończyn są ciemniejsze. Włosy grzywy i ogona mogą przyjmować rozmaite barwy, zarówno jasne (białe, kremowe) jak i ciemne (szare, a nawet czarne). Zwykle są one jednak ciemniejsze w stosunku do reszty konia, a ich włosie jest rzadko jednolitej barwy. Konie tej maści zawsze posiadają wspomnianą już wcześniej, czarną lub ciemnoszarą pręgę grzbietową i często dodatkowe pręgowanie kończyn przednich i łopatek. Odcienie występujące w obrębie maści myszatej bywają bardzo zróżnicowane. Sierść koni myszatych, często ulega znacznym zmianom barwy pod wpływem oddziaływania na nią czynników środowiskowych. Sierść zimowa jest zwykle jaśniejsza, a jej odcień zawiera więcej żółtego w porównaniu do ciemniejszej, bardziej czerwonej sierści letniej. W opisie wyróżnia się cztery odcienie maści myszatej:

- jasnomyszata – sierść bardzo jasna, prawie biała, grzywa i ogon zwykle jasne, z dużym udziałem białych włosów, wśród których występują czarne pasemka
- myszata – sierść szarobrązowa bądź popielata
- ciemnomyszata – sierść ciemna, nieraz zbliżona do karej; grzywa i ogon zwykle jeszcze ciemniejsze
- bułanomyszata – barwa sierści beżowo-popielata, pośrednia pomiędzy maścią bułaną a myszatą

źródło: Gazeta o koniach