Konik Polski

Wzrost: 130-140 cm.
Maści: myszate z pręgą na grzbiecie
Wygląd: silna i krępa budowa, nisko osadzona, krótka szyja, mało wyraźny kłąb, obfita czarna grzywa i ogon.
Historia: Koniki polskie to rodzima, prymitywna rasa koni wywodząca się od dzikich koni wschodniej Europy, zwanych tarpanami, które jeszcze w XVIII wieku można było spotkać na lesistych terenach Polski, Litwy i Prus. Ich opisy zachowały się w książkach i dokumentach dawnych podróżników i kronikarzy, którzy nazwali je po łacinie Equii silvestris (konie leśne), ponieważ napotykano je głównie w lasach, jakkolwiek ich naturalnym środowiskiem były polany, łąki i inne tereny otwarte, a las stanowił raczej schronienie przed człowiekiem. Tarpany jako gatunek dzikiego zwierzęcia przetrwały najdłużej w okolicach Puszczy Białowieskiej. Około roku 1780 ostatnie egzemplarze zostały odłowione i osadzone w zwierzyńcu hrabiów Zamojskich w miejscowości Zwierzyniec k. Biłgoraja. Następnie, około roku 1806, zostały usunięte ze zwierzyńca i rozdane okolicznym chłopom. W ten sposób zakończył się proces udomowienia dzikiego konia na terenach Polski.