Końska uzda

Uzda składa się ze skórzanych pasków, które mają za zadanie utrzymanie kiełzna w odpowiednim miejscu w pysku konia. W jej skład wchodzi często nachrapnik hanowerski i rozmaite typy wodzy pomocniczych. Uzdę nazywa się także ogłowiem lub tranzelką.

Zasadniczo wszystkie uzdy służą do przekazywania koniowi sygnału jeźdźca, a więc poinformowania go, czego od niego chcemy. Przekazywanie to odbywa się za pomocą kiełzna, na które jeździec wywiera nacisk. Może on być tak wzmocniony, że koń odczuje ból. Czy tak się stanie, czy nie, zależy od tego jak jeździec działa wodzami. Nie ma w zasadzie kiełzn bardziej lub mniej delikatnych. Działają one zawsze tak delikatnie, jak delikatna jest ręka jeźdźca trzymająca wodze z drugiej strony.

Są oczywiście takie typy kiełzna, w których jest stosunkowo lekkie pociągnięcie wodzy wystarcza, by osiągnąć, u konia granice bólu, i inne, którymi można działać mocniej. Pierwsze wymagają ręki mistrza, by dokładnie kontrolował ruchy swoje i konia, który dzięki doskonałemu ujeżdżeniu dobrze wie, jak wykonać wszystkie polecenia, i reaguje już na bardzo dyskretne pomoce. Drugie są przeznaczone dla początkujących, u których każdy niekontrolowany ruch sprawi koniowi ból. Stosuje się je także dla młodych koni, które z braku doświadczenia, a nie wskutek nieposłuszeństwa, reagują na pomoce nieprawidłowo, i nie powinny być z tego powodu karane.