Kuc amerykański

Jedną z najmłodszych ras koni na świecie jest kuc amerykański wyhodowany w Stanach Zjednoczonych w Mason City w stanie lowa. W 1956r. hodowca koni Leslie L. Boomhower użył ogiera szetlanda do pokrycia klaczy appaloosa. Otrzymanym w wyniku tego skojarzenia źrebięciem był ogier Black Hand – protoplasta nowej rasy. Kuce te hodowane są w całych Stanach i Kanadzie, a w ciągu piętnastu lat zarejestrowano ich 12 500 sztuk.


Kryteria uznania tej rasy są ściśle określone. Na początek źrebięta wpisywane są tylko na listę. Do księgi wstępnej zaś dopiero trzy lata później, po dokonaniu weryfikacji czy odpowiadają standardowi, jak również po odbyciu określonych testów sprawnościowych.


Kuc amerykański przypomina miniaturowego appaloosa. Głowa powinna mieć wklęsły profil, podobnie jak u araba, oczy powinny być duże, a uszy małe i szpiczaste. Kłoda proporcjonalna, dobrze umięśniona, klatka piersiowa szeroka, zad długi. Kończyny powinny być silne i suche, nadpęcia krótkie. Ogon zaś osadzony dość wysoko i ładnie noszony. Grzywa i ogon są bardziej obfite niż u appaloosa. Wysokość w kłębie wynosi 113 - 134 cm, a maść powinna odpowiadać jednej z sześciu maści appaloosa. Chody są swobodne, zrównoważone i przyjemna dla jeźdźca. Budowa jest obecnie bardziej proporcjonalna niż na początku hodowli. Jest to kuc wierzchowy dla dzieci, często bierze udział w wyścigach dziecięcych, bardzo popularnych w Stanach Zjednoczonych, a od niedawna także w Europie Zachodniej. Koni tych mogą dosiadać dzieci do wieku szesnastu lat. Kuce te sprawdzają się zarówno w krosach, jak i skokach przez przeszkody. Oprócz znakomitej budowy, wzrostu i interesujących maści, dysponują także znaczną siłą. Obecnie należało by utrwalić cechy tego jeszcze niezbyt stabilnego typu.