Kuc australijski

Przodkiem kuca australijskiego były przede wszystkim kuce walijskie sekcji A i B, importowane do Australii począwszy od 1803 r. Ich charakterystyczne cechy zostały w pewnym stopniu zmodyfikowane poprzez dolew krwi koni arabskich, koni pełnej krwi, a także innych kuców jak Timor, szetland i exmoor. Powstała w ten sposób rasa elegancka, wytrzymała i inteligentna, pełna temperamentu, ale bardzo słabo znana poza Australią. Księgi wstępne zostały otwarte dopiero w 1929 r. Kuc australijski ma w kłębie 122 – 145 cm i nieznacznie różni się od walijskiego kuca górskiego i kuca walijskiego sekcji B. Delikatna głowa ma cechy głowy araba, szyja jest długa, kłoda symetryczna. Wpływ na wygląd koni czystej krwi arabskiej widoczny jest także w osadzeniu i noszeniu ogona. Kuc ten ma krótkie i suche kończyny oraz mocne kopyta. Kuc australijski ma znakomite chody z posuwistym, wyważonym wykrokiem. Początkowo był koniem roboczym, obecnie użytkowany jest jako kuc wierzchowy.