Kuc bośniacki

Nazywany jest górskiem kucem bośniackim. jest najważniejszą karłowatą rasą w krajach bałkańskich. Jest on tam niezastąpiony jako zwierze juczne i pociągowe. Od niedawna wykorzystywany jako zwierze wierzchowe.
Pod panowaniem Turków temu podobnemu do tarpana koniowi wprowadzono wiele krwi orientalnej i tureckiej.

Siła i łagodny charakter tych koni pochodzi od miejscowych klaczy, a lekka, ale mocna budowa ciała została odziedziczona po koniach arabskich. Od dawna kontynuuje się hodowle w czystości rasy.

Kuc bośniacki zawdzięcza swoje pochodzenie trzem ogireom. Misko, Barut, Agan, które były głównymi reproduktorami.

Od 1960 roku kuc bośniacki stał się również jednym z ulubionych wierzchowców, które sprawdzają się w rajdach długodystansowych.

pochodzenie:
Bośnia i Hercegowina
Wzrost:
130-140 cm w kłębie

Wygląd
Jsylwetka lekka, choć mocna. Grzbiet jest stosunkowo długi, tułów podłużny, obwód klatki piersiowej wahający się od 150 do 160 cm. Kończyny raczej krótkie, suche, o dobrze zaznaczonych stawach. Kopyta płaskie, dość szerokie, pokryte twardym, wytrzymałym rogiem. Głowa średniej wielkości, o prostym profilu, szyja delikatna i prosta. Grzywa, ogon i grzywka obfite, bardzo gęste.

Początkowo koniki bośniackie umaszczone były dziko, obecnie dominuje maść gniada, ciemnogniada i kasztanowata, znacznie rzadziej siwa.

Charakter
Konik bośniacki jest zwierzęciem silnym, wytrzymałym, bardzo zręcznym. Odznacza się inteligencją i pojętnością, szybko poddaje się ujeżdżaniu. Bywa uparty. PO przodkach odziedziczył spokojny, zrównoważony temperament.

Użytkowanie
używa się jako zwierząt jucznych i roboczych, a od niedawna także wierzchowych. Konik bośniacki potrafi udźwignąć ciężar sięgający 110 kg. Ulepszony typ wykorzystywany jest obecnie do sportu i rekreacji, zwłaszcza do rajdów. Koniki bośniackie skrzyżowane z końmi noryckimi i lipicjańskimi używane są jako wszechstronne konie robocze.