Kuc Dartmoor

Kuc Dartmoor
Ten rodzimy angielski kuc ma starożytne korzenie i w przeszłości z powodu różnych kolei losu wiele razy był bliski wyginięcia. Przez stulecia żył w półdzikim stanie na rozległych ugorach Dartmoor w hrabstwie Devon i choć nadal jest tam spotykany, w większości trzymany jest i hodowany w prywatnych stajniach.

Na przestrzeni dziejów Dartmoor zawsze cieszył się sławą z powodu swych zalet i możliwości, wliczając w to naturalną zdolność do skakania oraz dobry ruch. W XX wieku polepszył jeszcze swą jakość dzięki domieszkom krwi kuców innych ras. Znaczący wpływ na współczesnego kuca miał arabski ogier Dwarka urodzony w 1922r. oraz jego syn Leat, a także walijski kuc górski Dinarth Spark. W latach 1789 - 1832 dartmoor bardzo ucierpiał z powodu rozwoju rewolucji przemysłowej. Sytuację polepszono poprzez użycie ogierów walijskiego kuca górskiego i fella, ale dartmoor ponownie stał się zagrożony w okresie I wojny światowej. II wojna spowodowała prawie całkowity upadek rasy, albowiem naturalny teren jej bytowania został zajęty przez armię na poligony.

Szczęśliwie ocalony dartmoor jest obecnie poszukiwany jako niezwykłej jakości wierzchowiec z przeznaczeniem na kuca dziecięcego i pokazowego. Ma on naturalne predyspozycjew tym kierunku, gdyż jest skłonny do współpracy, naturalnie atletyczy i na dodatek obdarzony niezwykle miłym charakterem. Dobrze skacze i doskonale porusza się, z tego względu jest często używany do hodowli kuców wierzchowych. Eksterierowo dartmoor jest wysokiej jakości wierzchowcem pracującym również w zaprzęgu. Ma proporcjonalną budowę i niezłą pokrojowo, zwartą sylwetkę. Głowa jest niezwykle piękna, szyja muskularna, grzbiet dobrze związany i doskonale umięsniony, a nogi są mocne, z krótkimi nadpęciami. Typowe dla dartmoora są bardzo obfita grzywa i gęsty, długi ogon. Najbardziej pożądane maści to skarogniada, gniada lub kara z minimalnymi odmianami. Umaszczenie srokate jest niedopuszczalne, zgodnie z wzorcem zawartym w księdze stadnej. Wzrost dochodzi do 125cm.