Kuc Exmoor

Rasa kiedyś bardzo liczna, spotykana jest głownie w Exmoor w południowo-zachodniej części hrabstwa Devon, gdzie prowadzi na wpół dziki żywot. Ponieważ liczebność kuców została poważnie ograniczona, wprowadzono program hodowlany. Zwierzęta te egzystują swobodnie na ugorach, jakkolwiek część kuców jest hodowana w prywatnych stadninach. Są prymitywną rasą z bułanym umaszczeniem oraz mącznym pyskiem i brzuchem. Porównanie kuca exmoor z malowidłami naskalnymi z okresu plejstoceanu w jaskiniach na terenie Francji i Hiszpani oraz jego podobieństwp do tarpana i konia Przewalskiego sugerują, że jest on reliktem dzikiego prehistorycznego konia. W znacznym stopniu zachował oryginalny wygląd, który nie poddał się wpływom innych ras ze względu na geograficzną izolację środowiska. Jest niezwykle wytrzymały i odporny na wiele końskich chorób oraz niekorzystne warunki atmosferyczne. Prezentuje kilka wyróżniających się cech, które wykształciły się pod wpływem czynników środowiskowych. Posiada wodoodporną szatę zimową, która składa się z 2 warstw. Spodnia jest krótka i wełnista, a zewnętrzna dłuższa, nasączona łojem. Dzięki temu zwierzę ma naturalną ochronę przed deszczem oraz nie traci ciepła. jego oczy są dodatkowo chronione przed wiatrem i opadami ciężką, kapturową górną powieką ( tzw, żabie oko ). Charakterystyczna jest dla exmoora kępka nastroszonych włosów u nasady ogona. To kuc niezwykle wytrzymały, silny, odporny, przy czym doskonale nadaje się do dziecięcego wierzchowca. Raz w roku te zwierzęta są łapane i poddawane inspekcji. Są oznaczone piętnem w kształcie gwiazdy z numerem stada oraz własnym numerem na zadzie po lewej stronie. Ogierki niespełniające wymogów hodowlanych kastruje się. Eksterierowo kuc posiada prymitywny wygląd, wliczając w to bułane umaszczenie z czrnymi miejscami. Głowę ma atrakcyjną, z szerokim czołem i jasnymi obwódkami wokół oczu. Łopatki są pochyłe, klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, a sylwetka zwarta, krępa. Nogi są krótkie i mocne, kopyta zaś twarde. Klacze posiadają limit wzrostu 125cm, a ogiery i wałachy 127,5 cm.