Kuc fell

Przodkami kuca fell były niewielkie konie typu północnego, hodowane przez Celtów. Dość wcześnie na rozwój tej rasy wpłynęły zimnokrwiste konie kare konie fryzyjskie, wprowadzone na tereny przez Rzymian. Konie fryzyjskie były sprowadzane ze wszystkich krajów Europy Północnej. Równie istotny wpływ wywarł szybki koń szkocki galloway, który obecnie już wyginął. Galloway przekazał prawdopodobnie fellowi swą legendarną wytrzymałość, szybkość i wspaniały kłus. W stadzie kładzie się nacisk przede wszystkim na prawidłową budowę i zdolność do pracy. Kuc ten ma małą głowę, stosunkowo delikatną i proporcjonalną, o prostym profilu, dużych nozdrzach i delikatnych ganaszach. Szyja jest stosunkowo długa, głowa wysoko osadzona.


Łopatki są dobrze ukształtowane, wyraźnie ukośnie ustawione, klatka piersiowa dobrze umięśniona, zaokrąglona, lędźwie mocne. Zad jest lekko spadzisty, ogon obfity, ładnie noszony. Grzywa i grzywka są gęste i nie strzyże się ich. Kończyny są mocne, występuje niewielka szczotka na pęcinach i nadpęciach. Kopyta są zaokrąglone, pokryte twardym rogiem. Większość kuców fell jest kara lub ciemnogniada, rzadko zdarzają się myszate, białe odmiany zaś traktowane są jako wady.



Fell mają charakter bardzo żywy, ale są łatwe do powodowania i ujeżdżenia. Mają wspaniały, swobodny kłus, który umożliwia im pokonywanie dziesiątków kilometrów bez odpoczynku. Szczególnie cenione są jako konie wierzchowe z uwagi na swą wytrzymałość i wytrwałość. Okolice, z których pochodzą, znane są jako tereny niegościnne dla koni. Kuce fell były tam użytkowane jako konie wierzchowe i juczne. Obecnie są to dobre konie do lekkiego zaprzęgu, a z krzyżówek wywodzą się poszukiwane konie wierzchowe.