Kuc islandzki

Ostry klimat Islandii uniemożliwił osiedlenie się koni przed 871 r. naszej ery, kiedy zostały tu sprowadzone przez Wikingów kuce północne fiordingi. Dołączyły do nich później inne konie, przywożone ze Szkocji, Irlandii i wyspy Man. Wszystkie te grobne konie północne stały się przodkami współczesnego kuca islandzkiego.

Czystość pogłowia zachowana jest od 930 r. kiedy zabroniono importu jakichkolwiek koni na wyspę. Chociaż kuce Islandzkie mają proporcje właściwe wszystkim kucom, przypominają kształtem duże konie i potwierdziły swe zalety jako wierzchowce sportowe i konie robocze. Mają zwykle 125 – 135 cm w kłębie, chociaż mogą być większe. Głowa jest ciężka, nieco duża, wąska w ganaszach. Kończyny są mocne, o krótkich nadpęciach i charakterystycznych kopytach. Kłoda jest bardzo szeroka, obwód klatki piersiowej wynosi ponad 150 cm.

Grzywka, grzywa i ogon są bardzo obfite, okrywa włosowa twarda, zimą pokryte są wyjątkowo ciepłym podszerstkiem. Początkowo konie islandzkie występowały we wszystkich odcieniach maści dzikich. Obecnie spotykamy u nich całą gamę maści, które obecnie są obiektem intensywnej pracy hodowlanej. Uznanych jest 15 typów i kombinacji maści. Około połowa kuców islandzkich przez cały rok żyje w stadzie półdzikim. Zimą są dokarmiane, w dużej mierze paszą na bazie ryb. Są zadziwiająco silne, mają znakomity zmysł orientacji i wzrok, oraz pewnie poruszają się po zmiennym podłożu. Słyną z inochodu, zwłaszcza bardzo szybkiego chodu tólt, kłusa używanego często na wyścigach. Koń islandzki jest koniem wszechstronnym, nadającym się do wszystkich prac i użytkowanym także na mięso. Cała gospodarka wyspy opiera się na jego talentach i jakości. W obecnych czasach jest on użytkowany głównie jako koń sportowy, zwłaszcza do wyścigów, co wyjaśnia dlaczego tak wiele uwagi przywiązuje się do jego chodu. Nadaje się także do ujeżdżenia, krosu i rajdów. Rzadko jest eksportowany.