Kuc szetlandzki

Kuc szetlandzki


Mały konik zaliczanych do kuców, pochodząca z Wysp Szetlandzkich (stąd ta nazwa). W 1890 roku założono pierwszą księgę stadną. Jedyna w Polsce stadnina kuców szetlandzkich znajduje się w Imnie pod Golczewem.


Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie od prehistorycznych form kuca, które zmniejszyły się w surowych warunkach klimatycznych. Charakterystyczna dla kuców szetlandzkich jest ich wytrzymałość, długowieczność, upartość i łagodność.


Pierwsze znaleziska na Wyspach Szetlandzkich pochodzą z pięćsetnego roku przed naszą erą. Świetnie nadają się do małych bryczek i dziecięcej jazdy wierzchem.


Ich wysokość w kłębie wynosi maksymalnie do 107 centymetrów. Głowa o prostym profilu, szyja jest mocna, łopatki długie, a kłąb słabo zaznaczony. Tułów tych koni jest masywny; klatka piersiowa głęboka. Zad silny i okrągły. Kończyny są krótkie; kopyta małe i twarde. Umaszczenie wszystkich rodzajów, z wyjątkiem tarantowatego. Kuce te odznaczają się bujną grzywą i ogonem, czasami zdarzają się szczotki pęcinowe.
Amerykańskie kuce szetlandzkie są większe od krewniaków – mierzą ok. 115 centmetrów w kłębie.